life Jens on 15 Apr 2009
Strips.
Toen ik, enkele maanden terug al intussen, nog thuis woonde had ik ten allen tijde een verzameling van, bij benadering, een 300 à 17000 strips tot m’n beschikking.
We zijn thuis allemaal heel belezen mensen toch wat strips betreft, en aangezien het de generaties overstijgt waren er zowel strips uit de kindertijd van de papa en de mama alsook heel nieuwe reeksen en zodoende was er heel wat keuze. Zelf las ik niet elke dag strips, maar bij het ontbijt of tijdens een moment van verveling werd er al snel eens naar een strip gegrepen.
Toen ik hier kwam wonen was het laatste van m’n zorgen die strips, en toch begon het na een paar weken te knagen. Ik kon tussendoor niet snel een strip lezen.
Niet bij de pakken blijven zitten en na wat gegoogel op naar de stripwinkel Adhemar te Gent. Ik heb er m’n ogen uitgekeken en heel wat reeksen teruggevonden die ik reeds lang niet meer gelezen had en dolgraag terug wou lezen. Spijtig genoeg hangt er een prijskaartje aan de strips en kon ik niet de hele winkel leegkopen. Toch met een 10-tal strips als een klein kind naar huis gelopen en beginnen lezen.

10 strips, in vergelijking met de bij benadering 17000 van vroeger, het stelt maar weinig voor. Intussen heb ik online nog eens een 30-tal strips gekocht en ben ik er thuis toch ook nog wat gaan stelen.
Binnen enkele weken is er een stripbeurs, en daar hoop ik de beginnende verzameling ook nog wat uit te breiden. Er zit geen haast achter, ik heb niet alle tijd van de wereld, en met een paar strips per keer ben ik weer gelukkig.
@broer Mats, als je terugkomt uit Zuid-Afrika zal je wel zien dat ik ze niet allemaal meeheb, alles wat ik niet graag lees en de gescheurde of onvolledige strips liggen er nog voor jou
dee, mensen helpen zonder ze te moeten kennen. Maar waarvan ik meer geschrokken ben is het taboe dat rond dit onderwerp hangt. Heel moeilijk om een open gesprek te hebben over dit onderwerp en ook weinig weinig andere mannen die het zagen zitten dit zelf te doen. Al hebben de mannen niet meteen een goeie reden, de vrouwen, die willen simpelweg niet dat hun man een kind op een ander heeft rondlopen. Die stomme zaadcel die voor mij enkel en alleen een zaadcel is blijkt voor veel vrouwen meteen het beeld van een kind op te roepen. En in dit geval een kind bij een andere vrouw. Bizarre denkwijze in mijn ogen. Ook denken veel mensen dat donaties niet anoniem zijn. Een beter argument om geen donor te worden maar een fout argument. In België zijn tot op heden donaties volledig anoniem. Men heeft me zelf nooit m’n naam gevraagd. Ik was, en voor een keer had ik daar niets op tegen, een nummer en niets meer dan dat. Geen reden dus om niet te doneren. Meer info kan je nog steeds vinden op de 





