Yet another blog!

Voor mij was Barcamp Ghent vorige week niet zo goed begonnen. Er moesten s’ochtends nog wat boodschappen gebeuren voor Barcamp, dus was ik al wat aan de late kant. Snel vooraan geparkeerd en naar binnen om wat mensen te zoeken om m’n camionette te helpen legen. Bij het teruglopen zag ik voor het IBBT twee mannen van Van Gansewinkel staan, de vuilkar. Toen ik toekwam stond er iemand in de weg dus konden ze met hun camion niet door, en ik dacht dat die persoon er nog steeds stond, of iemand anders in de weg stond. En er stond inderdaad iemand in de weg, ik. Spijtig genoeg had het niet veel zin meer om me te verzetten want ze waren er al tegen gereden.

De chauffeur was achteruit gereden, zag me staan, op de remmen, en is wat blijven glijden over de sneeuw.

Resultaat: Spiegel eraf, blutsen in m’n wielkas en wat scharten op m’n deur.

Papieren ingevuld, telefoontje naar verzekeringsmakelaar, een halve week wachten en we hebben alweer een spiegel. In een camionette zonder ruiten zijn die dingen best handig. Nu nog even afwachten met deze vervelende periode op een expertise, en dan kan de rest hersteld worden.

Nee, niet het werkwoord, wel het meervoud van, volgens Van Dale, “grote hoeveelheid vloeistof op een oppervlak”.

Vroeger, heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en m’n voornaamste vervoermiddel nog bestond uit voeten en een fiets had ik er zoals veel kinderen plezier in om door plassen water te fietsen.
Je weet wel wat sneller beginnen fietsen en wanneer je de plas bereikt de benen omhoog om niet te nat te worden.

Intussen spreken de dieren niet meer, en bestaat m’n voornaamste vervoermiddel uit voeten en een wagen. Maar die plassen zijn er wel nog altijd! En ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik nog evenveel plezier beleef in het door plassen rijden. Een beetje sneller beginnen rijden, hopen op ietwat maar niet teveel aquaplaning om het gevoel te krijgen dat je als beste chauffeur ter wereld toch maar die wagen onder controle kan houden, en dan het opspattende water. Als er genoeg water is en je genoeg snelheid hebt tot over de motorkap en de voorruit.

Ben ik nu de enige die dit doet? Of doen wel meer chauffeurs dit stiekem als ze alleen in de wagen zitten en zo’n uitdagende plas zien?

Op zo’n autosalon, alwaar ik onlangs een dag doorbracht, staan de wagens veelal tentoon met alle mogelijke opties. En meestal ook de optie gps die je tegenwoordig van de kleinste tot de grootste wagen ingebouwd kan krijgen.

Liever een ingebouwd model dan zo één die je met een sjoepap op de vooruit kleeft denk ik dan, mooi weggewerkt enzo. Maar waarom in godsnaam kost een eenvoudige Tom Tom of wat dan ook een paar 100 euro, en zo’n ingebouwde gps gemakkelijk 1000 euro+? Want buiten dat het proper staat zijn er niet echt veel voordelen, meestal wat lastiger om nieuwe kaarten op te plaatsen vb.

En wat ons verder opgevallen is, is dat er bijna geen ingebouwde GPS’en zijn met touchscreen. De meeste externe hebben het, mijn gsm heeft het… Maar in een auto van een 25000 euro met een gps van een paar 1000 euro is het nog een gewoon scherm. Wat de bediening, 17 knoppen naast het scherm of zo wat draaiknoppen, er niet beter op maakt.

Geachte autoconstructeurs: Graag een touchscreen als ingebouwde GPS, en doe iets aan de prijzen. Of geef een verklaring voor de absurde hoge prijs.

Nee, niet het aantal bezoekers op mijn blog van afgelopen jaar, wel het aantal kilometers dat m’n wagen al heeft gedaan. Een vierde ervan is mijn schuld, de rest is van de vorige eigenaar. Ik wil de 3 vooraan niet zien verschijnen dus tijd voor een nieuwe?

Binnen enkele weken is er het autosalon en dan gaan we al eens gaan kijken waarvoor we werken dit jaar.