Yet another blog!

Ik schreef hier al wat neer over m’n avonturen als kandidaat-spermadonor, maar hierbij wat meer info.

Na het lezen van een artikel op Gentblogt waarbij melding gemaakt werd van een tekort aan spermadonoren, kwam het meteen bij me op om me hier kandidaat voor te stellen. Ik heb (voorlopig) zelf geen kinderwens, maar dan dient het toch voor iets.

Na wat getwijfel gebeld naar het nr 09 332 21 41 van de dienst andrologie UZ Gent. De persoon aan de lijn geeft je wat info en maakt meteen een afspraak.

De procedure is zo dat je twee maal een staal gaat geven die ze testen of het wel voldoende kwalitatief is, en of het ingevroren en ontdooit kan worden. Na deze twee keer heb je een onderhoud met de dokter die je dan wat vragen stelt over jezelf en je famillie. Ze gaan voornamelijk op zoek naar erfelijke ziektes. Hierna wordt wat bloed getrokken en getest en dan kan je aan het echte doneren beginnen.

Zo ver ben ik echter niet geraakt. M’n sperma was in orde, maar vanwege een lichte vorm van astma mocht ik niet verder gaan. Maar misschien kan ik via deze post toch wat mensen aanzetten de stap ook te zetten.

Meer info kan je vinden op de infertiliteit website van het UZ Gent.

Dienst andrologie, ergens op de zesde verdieping. Een beetje onwennig bel ik aan. De verpleegster van dienst weet waarvoor ik kom en stelt me kort enkele vragen. Ik krijg een identificatienummer, 08KD28. Ze geeft me een potje en vraagt me om haar te volgen. Best een knap kind, maar omdat ze het waarschijnlijk elke dag te horen krijgt vraag ik maar niet of ze komt helpen. Ze troont me mee naar een verduisterd kamertje. Eerst eens plassen zegt ze nog, en toont dat de deur op slot kan. Aan de muur wat vergeelde lingeriefoto’s van Ann Van Elsen. Op het tafeltje een pak papieren doekjes en een stapel magazines. Een beduimelde playboy, een P, en nog wat magazines van in de jaren stillekes. Verder staat er een stoel en een zetel. Het raam staat open en ik hoor buiten wat auto’s rijden, mensen roepen, kinderen spelen. Verder is het er stil. Een klein kwartiertje, zonder de magazines. Ze zagen er al iets teveel gebruikt uit dus ben ik er wijzelijk afgebleven.

Opnieuw bellen om terug binnen te raken op de juiste dienst. Loop ik daar met m’n gevuld potje door de gang. Wanneer ik het neerzet vraagt ze of ik niet gemorst heb -nee- en ze maakt meteen een afspraak voor de volgende keer.

Twee keer moet je dit doen, ze vriezen wat in, ontdooien het weer en tellen ook.

Vandaag was D-day, afspraak met de dokter. Hij stelt me meteen gerust door te melden dat alles in orde is en de procedure verder kan gaan. Het vervolg bestaat in een boel vragen over mij en m’n familie. Heb ik al ooit bloedtransfusies gehad of een seksueel overdraagbare ziekte? Iemand met een open rug of hazelip in de familie? Mongooltjes? Iemand doof of blind of… Hoeveel pintjes ik per dag drink? Ik rook niet, drink niet, neem geen medicijnen en ook geen drugs. Alles ziet er goed uit.

Of toch niet, ik heb een lichte vorm van astma waar ik een paar maanden per jaar last van heb. En dit is voldoende om geen spermadonor te mogen worden.

Een liftrit later sta ik weer beneden en kijk ik wat verdwaasd rond, dit was het dan ofzo?