Yet another blog!

Ja inderdaad nog eens een blogpost, een halve rant eigenlijk, hier gaan we.

Tegenwoordig is er een overvloed aan manieren om te communiceren, en met manieren bedoel ik niet via telefoon, via internet, maar bedoel ik dat je via telefoon kan smsen, mmsen, telefoneren, en via internet kan je msnen, ircen, mailen, twitteren, en dan zijn er nog Facebook en LinkedIn, en daar kan je dan ook weer een bericht sturen, iets op iemand z’n wall zetten, gewoon een bericht plaatsen, je kan comments achtelaten op blogs en Flickraccounts en…

Heel leuk om via al die kanalen info en vragen binnen te krijgen, maar ik wil de juiste vragen via het juiste kanaal krijgen. Wil je me iets relatief belangrijk laten weten kan dat via sms, wil je meteen antwoord bel dan. Wil je iets algemeen en onbelangrijk met me delen mag dat op Facebook, maar is het werkgerelateerd of belangrijk stuur dan een mail, en mail het zeker niet via Facebook. Er is tegenwoordig teveel info om alles te kunnen volgen, dus ga er vanuit dat niet alles gelezen wordt, gebruik dus voor belangrijke info de juiste kanalen.

Mensen hebben nog steeds problemen om op een correcte manier te mailen, wel de overvloed aan nieuwe kanalen om info te verspreiden helpen niet echt.

Eergisteren bezoekje gebracht aan de Gentse Feesten. Omdat het soms wel eens gebeurt dat ik een jenever drink is dat 1 week dat ik het openbaar vervoer gebruik.

Toen de tijd aangebroken was om huiswaarts te keren bleek dat er van nachtbussen al geen sprake meer was, de laatste was een paar uur eerder vertrokken, maar geen nood. Vorig jaar ook meegemaakt, en er is nog zoiets als de normale busdiensten. Aangekomen aaan het Zuid had ik geen idee waar ik moest zijn en was er ook geen van de infobalies nog open. Best vervelend, want ik ken de busplanning niet uit m’n hoofd. Na wat zoeken toch iemand van de Lijn gevonden, en die heeft me ‘de 76′ aangeduid als de bus die me naar huis zou brengen.

Aan die halte stonden nog wat mensen, en die moesten inderdaad ook naar Eke, het kwam goed dus. Zo’n 20 min later is de 76 daar inderdaad, spijtig genoeg wist de chauffeur me te vertellen dat hij niet verder ging dan Sint-Denijs-Westrem. Feestdag en dus zondagsdienst en van die dingen.  Aangezien alle bussen die ik al genomen vanuit Eke me steeds afgezet hadden aan Gent Sint-Pieters ben ik dan maar meegereden tot daar.

Daar was er wel een infobalie, en die mens wist me te vertellen dat de eerste bus naar Eke pas om 12u30 was. Iets te laat naar m’n zin, maar hij raadde me aan eens een trein te proberen. Trein zou lukken maar dan moest ik een uur en een half wachten. Nog net iets te veel naar m’n zin, ff bij de taxi’s proberen dan maar.

Een rit naar Eke zou me een kleine 30 euro kosten, de nood aan een bed was hoog dus dan maar de taxi. Thuis aangekomen bleek de kleine 30 euro er een 45 euro te zijn. Iets te veel naar m’n zin, voor dat geld had ik nog wel even kunnen wachten.

Begonnen bij Mobistar, lang gelukkig geweest bij Base, en nu eens zien wat Proximus me te bieden heeft. Base had en heeft nog steeds geen 3G mobiel internet, en na 10 jaar klant zijn moest ik nog steeds abonnementen afsluiten voor periodes van 2 jaar. Dit laatste is ook waar voor Proximus, maar ze hebben tenminste 3G.

Vorige week dus richting Lange Munt naar de, ze noemen het denk ik, Discovery Store met de vraag naar een abo met overdracht van nummer. Ik wist zo ongeveer wel welk abonnement ik wou, maar de dame wou me toch iets anders aansmeren, een abo dat inderdaad iets beter was dan hetgeen ik in gedachten had, maar ik dacht niet er voor in aanmerking te komen. Maar zij is de verkoopster, zij weet het beter, en het zijn nieuwe abonnementen meneer. Bij elke vraag over welkeen abonnement dan ook moest ze het vragen of opzoeken, en na haar drie keer te verbeteren omdat ze haar eigen promoties niet kon ontcijferen had ik al weinig vertrouwen, maar goed. Een minuut later in het registratieproces vroeg ze m’n simkaartnr. Geen probleem. Nog een minuut later had ze m’n klantnr bij Base nodig omdat het voor een bedrijf was. Pech, de lijst met klantnr’s zat nog in de zak van m’n andere jas, maar ze had het lumineuze idee om m’n klantnr te gaan vragen in de Baseshop naast de deur. Omdat ik geen zin had nog 3 keer terug te komen heb ik dat maar braaf gedaan. Ik had liever een andere oplossing gehad, maar goed.

Met m’n klantnr dat ze zo’n zeven keer ingegeven heeft omdat ze telkens iets verkeerd deed wist ze me te vertellen dat het abo dat ze me wou verkopen inderdaad niet van toepassing is op me, ik moest toch wat duurder gaan. En de kortingen die ze me beloofde dat ging ook niet in orde komen.

Op de vraag of Proximus een uitgaande mailserver heeft was het antwoord: jaja meneer u kan met die 3G zowel mailen als op internet. Als dat niet cool is. Ja heel cool maar geen antwoord op m’n vraag. Toen ze op een veel eenvoudigere vraag ook geen antwoord kon geven heb ik het maar zo gelaten. Ik zal wel iemand zoeken die er wel iets vanaf weet.

Dat verkopers in zo winkels niets kennen over de 3G diensten ben ik intussen gewoon, maar ze mogen minstens weten wat ze verkopen op vlak van telefonieabonnementen.

Nog maar net terug in België en al geen zin meer in bloggen. Daar is vrije tijd dooie tijd, in te vullen met lezen, filmpje kijken of staren naar iets. Als ik al internet heb ik tussen het surfen van de ene naar de andere website tijd genoeg om een volledige blogpost op te stellen. Hier is vrije tijd tijd die door tig dingen opgevuld kan worden, en dan staat bloggen niet meteen op de eerste plaats, maar we gaan toch proberen.

In Nigeria was ik blij met m’n ticket en was ik op m’n gemak aan het wachten op het vertrekken van de vlucht. Klein uur voor vertrek wandel ik richting gate en zet ik me daar nog wat te lezen.

Bitter weinig volk aan die gate, om 5 voor vertrek nog steeds bitter weinig volk. Maar ik zit er niet alleen, er zitten nog een tien-tal mensen voor die vlucht. Er passeert iemand van Lufthansa en ik vraag of er een delay is ofzo? Jep een uur zo blijkt. Ik zucht eens en verzamel m’n boel om op het gemak naar de andere terminal te wandelen op zoek naar wat voedesel en internet. Ik passeer een scherm met de vluchten op, en kijk nog eens voor alle zekerheid, en zie m’n vlucht bij een andere gate staan. Met de eerdere problemen van de gecancelde vlucht de dag ervoor ging ik er van uit dat dit voor een andere vlucht was. Voor alle zekerheid ging ik toch maar eens gaan kijken, en idd het was wel degelijk mijn vlucht. Ze stonden zo goed als op me te wachten, ik was net niet de laatste om in te checken. Hier ga je van check-in naar vliegtuig, daar van check-in naar een andere zaal om nog wat te wachten. Het zat er behoorlijk vol maar ik heb toch nog een plaatsje kunnen bemachtigen. Na even is er een aankondiging van iets en begint opeens iedereen daar te roepen en te doen, chaos. Het heeft even geduurd eer ik te horen kreeg wat er aan de hand was, maar het was een banale delay. Ik vreesde al voor een cancel.

Blijkt dat ze op het vliegtuig van Ankara aan het wachten waren, dit vliegtuig had alle bevoorrading mee, dekens, kussens, hoofdtelefoons, maar ook eten, drank,…

Omdat de meeste mensen er al van de dag ervoor an het wachten waren, en weer heel wat mensen hun aansluitende vlucht gingen missen is dan toch besloten te vertrekken zonder de bevoorrading. Een beetje spijtig, want ik had intussen wel honger, maar was al blij dat we in de lucht hingen. Ik had geen zin om nog een dag te blijven.

Gedurende de vlucht dacht ik nog op tijd te landen in Frankfurt voor m’n vlucht naar Brussel, echter door het tijdsverschil is m’n vlucht geland wanneer de andere vertrok. Een wachtrij en een nieuw ticket later kon ik met een paar uur vertraging dan toch naar Brussel vertrekken.

Het deed deugd om weer in m’n eigen zetel te kunnen zitten.

Mensen vragen me wel eens waarom ik steeds iemand zoek om me op te halen op de luchthaven, en niet met de trein kom?

Wel er is een simpele reden voor, en laat ik beginnen met uit te leggen hoe de laatste rit verlopen is, van het guesthouse naar de luchthaven:

De wagen komt toe, de bediende in het huis en de chauffeur vechten om m’n bagage in de koffer te mogen plaatsen. De policeofficer zegt vriendelijk goeiedag, en ik neem achteraan plaats in de geaircode wagen. De bediende groet me met sir. Zo’n viertal andere bediende salueren en zeggen goodbye op weg naar de poort. Achter me zie ik nog een wagen van de firma en ik vraag waarom ze ons volgen. Blijkt dat er in die wagen nog een policeofficer zit. Ik kan alleen maar veronderstellen dat ze de achterbank voor mij alleen willen laten dus een extra wagen en extra driver gebruiken voor die tweede policeofficer. En dan moet je weten dat die tweede een busje was met twee banken achteraan en ik dus zeker niet naast iemand had moeten zitten. Toegekomen op de luchthaven opnieuw een klein gevecht, en die mannen wachten allemaal een dik uur tot ik veilig en wel in de lucht hang om zelf te vertrekken. En dit op een zaterdag.

Ik hoop dat je begrijpt dat ik niet zomaar kan thuis komen, m’n koffer zelf op een trein kan sleuren, in een overvolle trein moet zitten die waarschijnlijk vertraging heeft enz…

Ik moet wat acclimatiseren, en daarom zoek ik iemand die me komt ophalen, iemand die braaf in de inkomsthal staat te wachten en me vriendelijk begroet en vraagt of ik een goeie reis gehad heb. Ik mag wat kortaf zijn want heb er een nachtvlucht opzitten, toch doe ik alsof ik wat moe ben en laat ze dus m’n bagage dragen. Aangekomen aan de wagen zet ik me achteraan, ‘ben nog wat moe, ga wat proberen slapen’, ik vraag of de muziek wat stiller kan en de airco wat harder. Acclimatiseren, de dag erna moet ik weer zelf rijden, zelf de korstjes van m’n boterham snijden, m’n eigen bed opmaken enz. Allemaal zo erg niet, maar lkiever geen te bruuske overgang.

Voor alle veiligheid ga ik deze post shedulen voor morgenvroeg 9u, en hopen dat ik geen vertraging heb. Volgende keer zoek ik dan wel iemand die m’n blog niet leest.

Niet die van mij, wel de vlucht van gisteren.

Wegens het vele verkeer in de stad hebben ze me opnieuw om 17u op de luchthaven gedropt voor de vlucht van 22u30. Dit in plaats van me nog enkele uren te laten rusten in het guesthouse in Lagos, vergezeld van een maaltijd. Geluk bij een ongeluk, want de check-in was al volop bezig en er stond een heel lange rij.

Ik sta nog wat te kijken waar ik juist moet zijn en er vraagt me iemand of ik vlucht van KLM moet hebben? Nee antwoord ik geheel naar waarheid. Lufthansa? Jep! De man neemt me mee en zegt dat hij me zal helpen, hij heeft een badge, dus zal wel bij de luchthaven horen zeker. Hij heeft er een uur overgedaan om me een ticket te bezorgen, maar in dat uur heeft niemand anders nog maar een voet verzetten, ik was dus best een gelukkig mens. Als dank gaf ik de man 1000 Naira, en hij wist meteen te vertellen dat het niet genoeg was, hij wou er nog 3000, hij moest nog mensen betalen. 2500 Naira later was hij tevreden. 3500 Naira is zo’n 17 euro, maar ik was wel zeker van een plaats op het vliegtuig, en het heeft me een halve dag wachten uitgespaard.

M’n laatste dagen in Nigeria zijn me niet zo goed bevallen. Vrijdag na het ontbijt begon m’n maag wat op te spelen. S’middags toch wat gegeten, maar geen verbetering op komst.

Het was de laatste werkdag hier, en alles was gedaan, dus me rustig gehouden en op tijd afgerond. Rond 17u was ik al in het guesthouse en heb ik vriendelijk nee gezegd tegen een maaltijd. Na wat series kijken ben ik tegen 20u al in m’n bed gekropen, met hoofdpijn, maagpijn, oorpijn, spierpijn, you name it. Een probleem, ik en vroeg slapen gaat niet samen, dus om 12u15 was ik klaarwakker, nog steeds even ziek spijtig genoeg. Na een uurtje rondlopen en in de zetel liggen, dan toch weer in bed gekropen met een lading dafalgans. Na nog een uurtje woelen dan toch nog even kunnen slapen. Rond 6u deze ochtend een tweede keer klaarwakker en geen poging meer ondernomen om nog te slapen. Ik ken mezelf, zou me alleen maar liggen ergeren omdat het niet lukt te slapen.

Al was ik intussen iets beter, toch opnieuw bedankt voor het ontbijt. In de plaats nog een lading imodium en wat water. Om twee uur deze middag wordt ik opgepikt voor de reis terug, zo’n 19 à 20u later zou ik weer thuis moeten zijn. Naar de reis zelf kijk ik niet uit, naar het in m’n eigen zetel ziek kunnen zijn dan weer wel.

*update*

Zit intussen op de luchthaven, te wachten op de vlucht naar Frankfurt, nu ook pas even weer internet. Niet zo heel ziek meer, alleen de maag heeft nog geen zin om normaal te doen. Niet ideaal om 7u op een vliegtuig te zitten, maar we overleven het wel. Hopelijk lukt het om wat te slapen.

M’n foto’s van begin deze week lijken verloren. Niet terug te vinden op m’n toestel. Vervelend, want dan heb ik ook geen foto’s voor bij m’n blogpost over hun autoversiering en tagging. In de staat waar ik nu zit doen ze dit namelijk niet echt. Maar een paar 100KM verder maar toch een wereld van verschil.
In de eerste staat waar ik zat is er veel criminaliteit, vandaar ook heel veel politie, en het taggen van alles was los zit of losgemaakt kan worden. Daar mocht ik ook zonder politie van en naar hotel, weliswaar met de wagen maar dus enkel met chauffeur. In de staat waar ik nu zit is er minder criminaliteit, dus is het ook niet nodig om alles te taggen. Wat ze hier dan wel weer leuk vinden is kidnapping, vandaar dat er steeds een flik m’n handje mag vasthouden tijdens de rit naar het hotel.
Soms heeft die flik (mopol) ook wel z’n voordelen, tijdens de rit van Enugu naar Sapele heb je om de 20KM ofzo, een roadblock. Wat banden en boomstammen die de weg blokkeren, en politie die iedereen doet stoppen. Als je politie bijhebt zoals ik mag je meteen door, heb je geen politie bij dan kijken ze naar je gezicht. Zie je er eerlijk uit dan laten ze je door, zie je er gevaarlijk uit dan mag je langs de kant. Dat is althans wat de politie in m’n wagen me wist te vertellen.
Wat ook best indrukwekkend was tijdens de rit was een geldtransport. Bij ons rijdt er een jeep voor en een achter, als je ze tegenkomt op autostrade durven ze wel eens wat duwen, maar niet meer dan dat.
Hier eigenlijk hetzelfde verhaal, een jeep voor en achter met dat verschil dat ze niet duwen maar stampen, en tsjokvol politie zitten. Een open jeep met 8 man in met machineguns die heel nerveus rondrijden. Ga je niet snel genoeg opzij krijg je letterlijk een machinegun door de ruit geduwd. Een beetje nadat ze ons voorbijgestoken hadden waren ze bij de bank waar ze moesten zijn, en de politie in onze wagen begon half te panikeren van stop, niet voorbijsteken, wachten tot ze gedaan hebben. Dus op een paar 100m afstand stond iedereen stil, braaf te wachten, en stond er een klein leger op de weg tot het geld in/uitgeladen was.
Toen ik vroeg waarom ze met zoveel waren was de reden dat de communicatie hier nogal slecht is. Als er bij ons iets zou gebeuren heb je binnen de x minuten een paar helicopters en 100 flikken op de plaats van de misdaad. Hier niet, dus komen ze preventief maar met voldoende. Alleszins zag het er heel overtuigend uit, en had ik ook het gevoel dat als je te dicht kwam, met goede of slechte intenties, je het niet meer zou navertellen.

Tijdens het schrijven van deze post is het hier trouwens beginnen regen, dus is er ook geen internet meer. Als ik terug ben beloof ik een volledige week niet te zagen over Telenet

Alles draait vrij goed in deze fabriek, dus morgenvoormiddag misschien nog een halve dag werken en dan een paar vliegtuigen nemen op weg naar huis.  Internet werkt niet in het guesthouse, dus zal tot zondag zonder worden, gelukkig heb ik nog een Humo en wat boeken.

De stroom valt hier regelmatig uit mede daar er niet genoeg productie is om iedereen van stroom te voorzien, en dus kiezen ze wie er wanneer stroom krijgt. Allemaal goed en wel, maar moesten ze hier eens wat letten op hun verbruik hebben ze een overschot waarmee de rest van de wereld zou toekomen.
Ik verblijf momenteel in het guesthouse. Dit is zo’n beetje een ruime villa van formaat. Ik zit hier helemaal alleen, en alleen voor mij staat hier al minstens sinds deze ochtend het volgende aan:
6 airco’s, 3 grote ventilatoren en alle lichten. Verder staan er 2 koelkasten en 1 grote diepvriezer (allemaal zo goed als leeg te draaien), twee warmwaterboilers, een circulatiepomp voor het zwembad en nog wat kleine zaken zoals TV, sattelietontvanger enz. Ze wisten niet wanneer ik toekwam, dus veel kans dat dit al van gisteravond draait, of zelf dat dit altijd draait.
Wat er deze avond nog aan stond, is een waterkoker zodat er morgen warm water is voor koffie of thee. Dit zou een hele nacht aangestaan hebben en het personeel zal hier morgenvroeg toch al veel te vroeg staan om me een eitje te bakken, tijd genoeg dus om dan water op te warmen dat ik niet eens wens.
Ik ben zelf verre van iemand die correct omgaat met energie, maar ik ben wel zo opgevoed om overal lichten uit te doen, en niet al teveel energie onnodig te verspillen. Alleszins als je ziet wat er hier verloren gaat aan energie is het ledje van m’n TV dat nu hoogstwaarschijnlijk thuis aan het branden is nogal verwaarloosbaar. En minstens even erg, ik hoor al hele avond de alternator draaien dus de stroom die nodig is vandaag kost drie keer meer dan dat ze via het net komt, en is waarschijnlijk een stuk vervuilender. Mijn ecologischevoetafdrukofzoietsshit is sinds vandaag verdriedubbeld vrees ik.
En het is hier eigenlijk overal zo, in de hotelkamers vb staat de airco een hele dag aan, goed wetende dat de meeste mensen pas s’avonds toekomen. Oké toegegeven, een warme kamer is niet prettig, en zo’n kamer is niet op 5min afgekoeld maar toch.

Gisteren maar weinig interessant meegemaakt, ontbijten, werken, lunchen, werken, aan de bar hangen, dineren, slapen. That’s about it.
Het blijft wel een ervaring om zo een trip te kunnen maken, als je de wereld eens wil zien dan mag je Afrika zeker niet overslaan. Ik zou er intussen al even over kunnen vertellen, maar je moet het gezien hebben om het echt te vatten. Zo ging ik er vroeger vanuit dat als ik het op National Geographic gezien had ik wel wist hoe het ergens in elkaar zat, maar niets is minder waar.
Vandaag dan heel vroeg vertrokken naar de volgende fabriek in Sapele. Een chauffeur en een stoere flik vooraan, en ikzelf met een andere stoere flik achteraan. Een rit van net geen 4u, en ook al is het maar zitten toch best vermoeiend. Al heb ik geen klagen, de chauffeur die ging vandaag nog terugrijden ook.
En dan moet je weten dat die mens om 7u al aan het hotel stond, eerst twee andere mensen naar de fabriek gereden heeft, met mij naar Sapele gereden is, nog gaat terug rijden, en hij zal waarschijnlijk die twee belgen daar nog eens naar het hotel mogen terugvoeren ook. En aan pauzes om het uur doen ze hier niet, halverwege een minuut langs de kant voor een pee-break en dat is het.
Dit keer geen hotel, wel het guesthouse waar ik blijkbaar alleen zit.
Ook gezien dat er een mooi zwembad is waarin ik een duik ga proberen nemen. In het vorige hotel mocht je s’ochtends en na 7u s’avonds niet zwemmen, en spijtig genoeg nooit op tijd terug geweest om dus een duik te kunnen nemen.