Yet another blog!

Een week of twee geleden kreeg ik telefoon van m’n contact bij de lokale bank. Ze zijn er al een jaartje aan het werken, die werkzaamheden zijn intussen afgerond, en ze hebben een nieuwe manier van werken. Of ik de volgende keer ik kwam storten of geld opnemen een seintje kon geven zodat hij me de nodige uitleg kon geven.

Hmm, die mens weet dat ik vanalles met computers doe, de nieuwe systemen zijn meer elektronisch neem ik aan, dus als hij mij al niet in staat acht om er snel mee weg te zijn dan krijg ik toch wel wat schrik.

Ik had m’n schrik overwonnen en was niet van plan hem op voorhand te bellen, maar ik moest er voor iets anders zijn en na m’n afspraak vroeg ik dan toch maar of ik nu echt een opleiding nodig had. De bedoeling is dat nu alles via de automaat verloopt, er is wel een infopunt, met een echte mens, maar eigenlijk hoor je dat niet te gebruiken. Goed, ik had drie geldopnames van de rekening van Avocom te doen. Met het nieuwe systeem gaat dit zo: je maakt een afspraak, de bediende boekt de afnames, je laat hem/haar weten in wat voor coupures je het geld wil krijgen, het muntgeld geven ze je zo mee, en voor de briefjes moet je naar de automaat. Op je afschriften krijg je dan geen drie afnames, maar twee, eentje voor het enkelgeld en een voor de briefjes, de drie mededelingen staan half bij de afname van de briefjes.

Nu moet u weten, een boekhouding is sowieso al een verwarrende bedoening, als ze dan ook nog eens afnames in twee gaan splitsen en toch koppelen met beperkte mededeling, dan hoeft het voor mij niet meer, dan ga ik wel naar een ander kantoor.

Voor stortingen trouwens hetzelfde verhaal, de briefjes doe je via de automaat, het muntgeld via het loket, en dit koppelen ze dan aan je eerdere storting.

Niets tegen techniek en vooruitgang, maar het moet wel z’n nut hebben. Hier is het de bedoeling dat er minder bediendes nodig zijn voor de klanten die simpele handelingen komen doen, en ze zo een betere ondersteuning kunnen bieden voor de klanten die op gesprek komen en dergelijke.

Op de internationale luchthaven in Lagos was ik aan de klap geraakt met twee expats. Een man uit Houston en een uit Engeland denk ik. Ik vroeg hen hoe lang ze hier al vertoeven? 30 jaar antwoordde de man uit Houston me. Even ervoor had ik wat flarden van een gesprek over overvallen gehoord dus ik vroeg hem of hij al eens overvallen was? Begon hij me daar uit te lachen in m’n gezicht, dat hij de tel al niet meer kon bijhouden. Toen hij vroeg hoelang ik in Nigeria gezeten had begon hij me opnieuw uit te lachen, 3 keer 10 dagen zag hij als toerisme aan. Tot ik zei dat ik die 10 dagen doorbreng in de Delta regio, daar waar de oliebedrijven zitten, daar waar de kidnappingen zijn, en dan met name in Warri, toen had hij opeens al wat meer respect. Dus volgende keer stel ik me zo voor: ‘Hallo, ik ben Jens en heb net 10 dagen Warri overleefd’.

Al een week smacht ik hier naar wat zon. Het is hier aangenaam weer, lekker warm, soms wat zon, en de eerste dagen ook wat regen. Maar echt warm kan je het niet noemen, ik zorg vb dat m’n slaapkamer s’avonds fris staat, maar daarna zet ik de airco uit voor de nacht.

Het helpt ook niet dat ik hele dag in een koude ‘serverroom’ zit. Als ik even buiten mag loop ik dan ook nooit in de schaduw maar in de zon.

Vandaag dan is m’n wens uitgekomen, de zon schijnt al hele dag en het is warm, te warm. TE FUCKING WARM! Als ik nu even buiten loop ben ik blij dat ik weer in m’n geaircoded serverroom mag kruipen. Als je paar meter wandelt begin je te zweten.

Het is ook nooit goed hé.

Vorige keer is het eten me hier nogal slecht gevallen. Een beetje ziek geworden en van die dingen. Heb toen de meeste tijd in een questhouse doorgebracht waar ik alleen zat, maar waar ik wel telkens een goed bord eten kreeg. Maar de combinatie eten wat de pot schaft en moeilijke eter is niet altijd ideaal.

Deze keer ging me dit niet overkomen. De helft van m’n valies was gevuld met materiaal voor hier, de andere helft met koeken, snoepen, en zelf van die pasta -waar-je-wat-warm-water-bij-giet-en-tadaaa-dingen.

De eerste dag, in het guesthouse in Lagos heb ik het eten overgeslaan. Het was al vrij laat, en ze wisten niet dat ik ging komen die wie weet wat ze me gingen voorschotelen. De dag erna, was ik pas tegen de middag aangekomen in Sapele en werd ik meteen afgezet bij de project manager hier, de belg Theo, en vanaf dan geen klagen over voedsel, integendeel, de kilo’s komen er mooi bij.

S’ochtends een normaal ontbijt,  vers geperst fruitsap, soms eens een eitje van de kippen uit de hof, kaas, confituur, salami,…

S’middags is er totnogtoe altijd verse soep geweest met iets bij. Een slaatje en wat brood, een minipizzaachtig iets,… en erna bij de koffie wat zelfgebakken wafels.

S’avonds al elke dag een voorgerechtje gehad en een lekkere hoofdschotel, gebraad, kip met frietjes,… En erna nog een dessertje.

Thuis moet ik zelf m’n potje koken en moet het wat vooruit gaan, dus ik klaag hier niet deze keer wat het eten betreft

Een mens vliegt dan een kleine 900.000KM om bij aankomst in het guesthouse 4 belgen tegen te komen.

Een mens vliegt nog wat verder weg om op het vliegtuig naast een Nigeriaanse schone, Melissa, te zitten die blijkbaar al 12 jaar in Nederland woont, Breda, en nu even op vakantie is.

Een mens staat ergens in the middle of nowhere, Benin, te wachten op een valies. Hij spot in z’n ooghoek een andere blanke die de titel van het boek dat hij vastheeft probeert te lezen. Blijkt dat de man een vlaming is die hier werkt en woont.

Blijkt dat ik hier logeer bij Viviane en Theo, twee Limburgers, en morgen komt Dirk erbij, een Gentenaar.

Een mens zou haast vergeten dat hij in Nigeria zit.

Ik had me voorgenomen deze keer niet teveel te bloggen over Nigeria, uiteindelijk is het hier toch maar altijd hetzelfde, maar na een uur heb ik hier al meer meegemaakt dan na een een week in België, en ik heb hier wat meer tijd, dus hier gaan we:

Zondagochtend om 4u s’ochtend de dingen gegroet en een doucheke gepakt, ik moest een uurtje later al op de luchthaven staan. Richting London, daar paar uur wachten, dan naar Lagos, Nigeria. Beetje moeilijkheden aan paspoortcontrole blabla valies zoeken en naar buiten. En daar staat dan de chauffeur zou dan een chauffeur moeten staan. Niet dus, maar het is Nigeria, dus niet panikeren, beetje wachten. En nog een beetje. En een beetje beginnen bellen naar den big chief hier om te vragen waar m’n chauffeur zit. Die mens viel spijtig genoeg wat uit de lucht, hij vroeg waar ik juist stond, aan de luchthaven, en verwachtte eigenlijk dat ik in België in m’n zetel zat op die moment. Blijkbaar was er nooit een bevestiging van m’n komst geweest en dus was er ook niets gepland, geen chauffeur, geen slaapplaats, geen vlucht de dag erna…

Een dikke twee uur en een pak dure telefoons later stond er dan toch een driver, het werd tijd, de luchthaven was onderhand gesloten en ik stond daar zo goed als alleen. Intussen had ik ook al zo’n oneindig keer gehoord, ‘you want taxi?’, ‘you need phonecall?’, ‘hello my friend’,…

Het had ook wel z’n voordelen, normaalgezien moet ik de dag erna om 5u alweer klaar staan voor de volgende vlucht, nu was het pas tegen een uur of 9, maar volgende keer mag er toch een driver staan.

Op naar de volgende avonturen!

Binnenkort vertrek ik voor de derde keer in een jaar naar Nigeria, en los van zorgen dat je genoeg leesvoer en films meehebt moet je ook tegen enkele vuile ziektes gevaccineerd worden. Op zich niets aan, je maakt een afspraak in het UZ Gent, gaat naar daar op de dag van je afspraak, best ook ongeveer tegen het afgesproken uur, en gaat bij de dokter gaan zitten.

Je doet een babbeltje over waar je naartoe gaat, wat je daar gaat doen en nog wat gezever. Daarna geeft de dokter je zelf of een verpleegster een zevental spuitjes en er kan je niets gebeuren. Ongeveer niets, want je moet je nog insmeren met iets tegen muggen, pillen tegen malaria slikken, geen niet-flessen water drinken, opletten met wat je eet, en best nog wat pilletjes meenemen tegen darmklachten en consoorten. Tegen wat die vaccins je dan beschermen? Beats me.

De eerste keer dat ik ging was Nigeria een gevaarlijk land en wou de dokter me zoveel mogelijk vaccinaties geven, beter wat teveel rommel in je lichaam dan wat te weinig hé. Verder had hij me de malariapillen en het anti-muggen smeersel aangeraden, iets goed straf.

De volgende keer was de dokter (een andere) al wat gematigder. Bwa Nigeria, ja best wel wat beschermen, maar de vorige dokter (een oudere man) heeft je wel wat teveel inentingen gegeven. Toch nog een paar gekregen voor de zekerheid, wat malariapillen, en preventief wat rommel tegen darmklachten. Van dat laatste had ik de vorige keer geen last, ook niets voor gekregen toen en dus ook nu niet genomen (me wel beklaagd achteraf).

Enkele weken terug, bibi opnieuw naar het UZ naar weer een andere dokter. Aha, Nigeria, en wat komt ge juist doen? Das daar niet zo gevaarlijk ze, de inentingen die ge vorige keer gehad hebt zullen wel nog goed zijn, je bent voor niets gekomen. Euhm dokter, moet ik zo geen malariapillen hebben? Ah bwaja als je da wilt, kzal u voorschriftje schrijven. Voila, meteen 4 dozen, dan moet ge volgende keer niet meer komen. En neem maar elken dag nen Ciproxine (Ciproxine blokkeert een eiwit dat een belangrijke rol speelt bij de bacteriegroei.). Oké dokter, danku dokter, dag dokter.

Intussen ziet m’n vaccinatieboekje er zo uit:

Een warboel van inentingen, doorstreepte inentingen, verkeerde inentingen, herhalingsinentingen en doorstreepte herhalingsinentingen. En m’n agenda ziet er net hetzelfde uit. Als er herhalingsinentingen waren noteerde ik die, maar omdat ik al na zes maanden teruggegaan ben zijn er een paar weggevallen, verplaats of bijgekomen. Spijtig genoeg heb ik ze niet uit m’n agenda gehaald en komt er zo nu en dan een melding dat ik naar het UZ terug moet voor een herhaling. Die negeer ik dan, omdat ik toch niet weet welke juist en of het wel echt nodig is.

Dus nu heb ik nog volgende vragen: welke dokter moet ik geloven, hoe veilig is het nu eigenlijk om daar rond te lopen, en wat zal de volgende dokter me vertellen? Dat ik alleen maar wat zonnecreme nodig heb? En tegen wat ben ik nu eigenlijk allemaal gevaccineerd?

Naar het schijnt kan men aan je bloed zien welke vaccinaties in orde zijn, misschien moet ik dat maar eens laten doen. Maar het zal voor na deze keer Nigeria zijn, zal het nog wel een keer overleven zeker, tenslotte is het daar helemaal niet zo gevaarlijk.

Ik weet niet waar u uw fishsticks koopt, maar ik koop ze in de Lidl of de Aldi, en al zolang als ik me kan herinneren worden die dingen aangeboden per 15. Tot over een paar maand heb ik er nooit bij stil gestaan, maar wat voor een kutgetal is 15?

Om de andere keer dat ik die dingen wil klaarmaken heb ik een probleem. Want dan moet er een beslissing genomen worden, eet ik er nu 8 of de volgende keer? Heb ik nu veel honger of de volgende keer? Kunnen ze dat niet gewoon in een deelbaar aantal verkopen? Ik kan er toch moeilijk een in twee snijden?
Of twee versies? Een versie met 14 stuks en een met 15, een voor de gezinnen met een even aantal leden en een voor de gezinnen met een oneven aantal leden.

Een andere oplossing zie ik niet, 5 stuks is te weinig, 15 stuks teveel. Twee dozen kopen voor 3 keer, levert tien exemplaren op en dat is dan weer teveel.  Eventueel kan ik 7 dozen kopen, dat levert 105 fishsticks op die perfect deelbaar zijn door 7. Dan kan ik er 15 keer van eten zonder ooit met een dilemma te zitten. Maar daar is m’n diepvries dan weer niet groot genoeg voor.

Pff, m’n mama verkondigde vroeger altijd dat ik het alleen wonen zou onderschatten, en ik moet ze gelijk geven. Vroeger was zij het die die beslissingen moest nemen.

Het zijn er trouwens acht geworden vandaag, iets dat ik me nu al beklaag, want veel honger heb ik niet. En volgende keer waarschijnlijk wel?!

Weet er iemand wanneer flitspalen flitsen? Zijn ze ook allemaal hetzelfde afgesteld? En corrigeren ze de snelheid achteraf? Of houdt het toestel er rekening mee?

Het vervelendste aan flitspalen is de flits zien, en alle mongolen die ervoor remmen. Stel je mag 90 KM/u rijden, je bent ook die snelheid aan het rijden, je beseft ook dat je die snelheid aan het rijden bent, en je komt een flitspaal tegen. Wat doe je dan? Inderdaad, allesbehalve remmen! Of toch je moet wel, want de mongool voor je die ook 90 doet is aan het remmen om God weet welke reden.

Hoe doe ik het? Ik rij meestal op cruise control, op autostrade staat die ingesteld op 125 KM/u, wat in praktijk 124 KM/u is, (inderdaad een KM die niet zeurt!) kom ik een flitspaal tegen dan zet ik m’n cruise op 122 KM/u, maar ik doe het op tijd en stamp niet op m’n rem! Helemaal niet nodig, want vaak vergeet ik m’n snelheid aan te passen en rij ik er aan 125 KM/u voorbij. Daarmee kwam ik op de vraag wanneer een flitspaal nu wel flitst? Ik al het je binnenkort waarschijnlijk kunnen vertellen. Om de paar dagen doe ik er een KM/u bij, en rij ik voorbij verschillende flitspalen, tot er een flitst. En dan is het afwachten natuurlijk of er een brief komt of niet. Het leukste zou zijn dat ik een snelheid kan vinden waarbij ik elke keer geflitst word maar toch nooit een brief krijg

Btw ik zit intussen aan 128 KM/u.

Ik breek er al even m’n hoofd over. Die vervelende files. Iedereen lijkt die maar te ondergaan maar onderneemt niets. Extra rijvakken is niet zo eenvoudig, kost veel geld, er is niet altijd de plaats voor, en is vermoedelijk zelf niet de oplossing. Ik heb de oplossing! Toch voor een stukje.

Als je al eens wat baan doet dan weet je intussen wel dat het vaak traag gaat daar waar er werken en ongevallen zijn. Maar is het dan file omdat er hinder is door de werken? Of hinder door die ongevallen? Volgens mij niet.

Bij werken op autostrade moeten mensen een bochtje nemen omdat de normale rijvakken verschuiven en vb de pechstrook meenemen, en de rijstroken zijn meestal wat smaller. Op zich niet echt hinderlijk, zelf die versmalde rijstroken zijn meestal breed genoeg om nog aangenaam te kunnen rijden. En wat bij ongevallen? Als er een ongeval gebeurt rij je errond, een beetje ritsen, iets wat iedereen intussen zou moeten kunnen, dus dit mag ook geen probleem zijn.

Nee, het probleem zijn de chauffeurs en de nieuwsgierige aard van de mensen. Mensen zijn gefascineerd door lichtjes, meer door blauwe dan door oranje, maar toch ze moeten allemaal wat trager rijden om te kunnen kijken wat er gebeurt. Vaak rij je dan nog aan 70 à 90 voorbij en zie je dus toch niets. Vandaar m’n oplossing om werken en ongelukken af te schermen. Doe alsof er nen dooien ligt, en zet er een tent over. Een saaie tent, niets te zien, geen reden om te vertragen, geen files.

Simpel toch? Wegwerkzaamheden? Scherm ze af.  Een ongeluk? Een tentje erover.