Yet another blog!

Ik had gehoopt op een meer spannende uitkomst. Laat ik dus twee versies doen, een spannende versie, en de waarheid, aan u om uit te maken welke je verkiest.

Na navraag bij de chauffeur bleek dat hij het pakje wel degelijk op nr 67 afgeleverd had, echter daar wist niemand van iets. En nog steeds, ik ken geen Maria. Omdat het toch wel een vrij kostenlijk pakje was heeft men de chauffeur gevraagd terug te keren naar dat adres en ook aan mij gevraagd om daar aanwezig te zijn. De chauffeur komt recht naar nr 67, het juiste adres. Echter hij herkent niemand van de aanwezigen. De vrouw die getekend heeft voor het pakje is niet aanwezig. Hij beschrijft een wat oudere vrouw, lange grijze haren en met maar 1 arm. Een Maria met maar 1 arm? Zo ken ik er al helemaal geen. Na wat gepalaver besluiten we om aangifte te doen bij de politie. Op het moment dat we naar de chauffeur z’n bestelwagen wandelen, een Mercedes Sprinter, met verlengde wielbasis, elektrisch inklapbare spiegels en een achteruitrijcamera, hoor ik hem opeens roepen. ‘Daar! Dat is ze! Dat is ze!’ Ik zie nog net een voorbijfietsende vrouw, met maar 1 arm, verschrikt achter zich kijken en een tandje bijsteken.  Veel zin had dat laatste niet. De Mercedes Sprinter van de chauffeur was er een uit 2009, een 3-liter V6 met 180 PK en op de koop toe licht geladen. Van een echte achtervolging konden we dus niet spreken. Enkele huizen verder hadden we ze al ingehaald. Na wat vragen waarop de een-armige dame bits reageerde besloten we om de politie erbij te halen. De chauffeur was er zeker van dat zij het was, en ze was verdacht, ze had tenslotte maar 1 arm, zo lopen er niet veel rond.

Lang verhaal kort, de politie heeft een mini-onderzoekje ingesteld, en zij was inderdaad de persoon die getekend had voor het pakje. Haar huis lag trouwens vol met pakjes. Ze had er een ‘hobby’ van gemaakt om samen met haar man pakjes te stelen in en rond Merelbeke. Beide waren werkloos, hadden een invaliditeitsuitkering (haar man had geen benen) en een een tijd terug besloten ze de verveling tegen te gaan met hun nieuwe hobby.

Zij ging op pad met de fiets, op zoek naar adressen waar er regelmatig pakjes afgeleverd werden. Als er niemand thuis was ging ze er vervolgens zelf gaan staan wachten tot er een levering was die ze kon aftekenen. Eens afgetekend gaf ze een seintje aan haar man, die haar dan kwam halen met de wagen. Een aangepast model van een Fiat Fiorino Qubo, de man had tenslotte geen benen. Eens thuisgekomen vlogen de pakjes op een grote hoop, ze deden ze zelf niet open. De kick was genoeg blijkbaar.

Ik verwacht nog een uitnodiging van de burgemeester voor een kleine huldiging op het gemeentehuis als bedanking voor het weer iets veiliger maken van Merelbeke. Maar beste burgervader, als je dit zou lezen, dit is helemaal niet nodig, ik ben al blij dat ik m’n pakje terug hebben, en al die andere mensen gelukkig heb kunnen maken waarvan de pakjes ook gestolen waren. (het mag natuurlijk altijd, liefst niet aanstaande donderdag, andere dagen lukken meestal wel)

—————-

En dan nu de spannende versie:

De chauffeur had het pakje niet geleverd op het adres op de bestelbon, maar wel op m’n standaard leveradres. Dit stond niet op de bestelbon, maar die chauffeur levert voor een andere leverancier van me ook op dat adres, en het zal uit gewoonte geweest zijn. Ik weet nog steeds niet wie Maria is. En op dat leveradres had ik al gevraagd of er iets geleverd was, maar het pakje stond in het atelier, dus de dame aan de telefoon zal niet geweten hebben dat er iets stond.

Eind goed al goed!

Een maand terug bestel ik voor een klant een server.
Dit bij een leverancier waar ik tot nog toe weinig heb mee samengewerkt.
Eerder deze week krijg ik bericht dat de server onderweg is.
Enkele dagen gaan voorbij.
Leveringen gaat niet altijd even vlot, dus ik maak me geen zorgen.
Tot vandaag.
Vandaag maak ik me wel wat zorgen.
Ik mail even naar de leverancier.
Alles is in orde meneer Dehaese, de server is gisteren geleverd.
Maria heeft afgetekend.
Maria?
Ik ken geen Maria.
Levering is blijkbaar gebeurt of facturatieadres.
Maar ook daar ken ik geen Maria.
Wie is Maria?
En waarom tekent ze voor mijn pakketjes?
Een server van 5000 euro.
Een rackserver.
Een grote doos dus.
Op naam van Avocom.
Niet op naam van Maria.
Ik weet niet waar hij is.
De buren niet.
De leverancier ook niet.
Maria wel.
Spannend.

En nu mag u nog met het argument afkomen dat die betaalnetwerken het moeilijk hebben op piekmomenten zoals kerst, wel, wat mij betreft mogen ze de helft van het normale budget van zo’n verkiezingsdag investeren in de betaalnetwerken. Het is tenminste geen weggesmeten geld, maar iets dat dagdagelijks door heel veel belgen gebruikt wordt, en waar men dus alleen maar van kan profiteren.

Enkele dagen terug stond ik aan een nachtwinkel in Gent buiten te wachten. Voor de nachtwinkel een heel mooie ruime parkeerplaats. Een jongeman maakt er gebruik van, en wanneer hij goed staat, zet hij de wagen nog even in z’n achteruit, geeft teveel gas, en botst (te hard) tegen de wagen die achter hem staat.

De jongeman kijkt eens naar mij en doet een gebaar van ‘oeps, had ik niet gezien’. Hij stapt uit, kijkt niet naar zijn wagen of de andere wagen, z’n vriendin stapt uit en haalt een kruk uit de wagen. Ze loopt rond de wagen en geeft het aan de jongeman die op 1 been staat te wachten. Samen huppelen ze weg…

Ik had toen al zoiets van eigenlijk moet ik er iets op zeggen, en de ochtend erna had ik zin om terug te rijden en die mongool op te wachten. Ten eerste rij je niet tegen andere wagens, en ten tweede rij je niet als maar 1 voet naar behoren werkt, en al zeker niet als je vriendin naast je zit die wel twee behoorlijk functionerende voeten/benen heeft. Sommige mensen denken echt dat bumpers gemaakt zijn om te voelen dat je te ver zit. Daarom stel ik het volgende voor:

Elke straat heeft twee kanten, in plaats van alternerend parkeren gaan we het anders aanpakken. De ene kant is voor mensen die eigenlijk niet zo graag rijden, die hun wagen als een vervoersmiddel zien, en die mogen parkeren hoe ze willen. Tegen de borduur, op en over andere wagens, het maakt me niet uit, het is jullie eigen kant, have fun.

De andere kant is voor bestuurders die hun wagen wel graag zien, die graag met de wagen rijden, die bumpers zien als het einde en begin van hun wagen, en niet als iets om mee te botsen. Die zelf in de meest smalle plaats hun hand liever pletten dan de andere wagen te raken bij het openen van de deur als er een wagen naast hen staat. Die koude rillingen krijgen als ze nog maar het gevoel hebben dat hun velg even de borduur raakt. Mensen die als ze eens botsen evenveel inzitten met de andere als met hun wagen.

En denk nu niet dat je aan de ene kant enkel dure wagens zal zien, integendeel, al heb je een wrak van 17 jaar oud, zolang je maar respect hebt voor jou en de andere wagens.

Andere vinger dan maar zeker.

Collega, vriend en dude Tys heeft onlangs een nieuwe website gelanceerd, listenr.tv.

Kort is het een MTV/JIM/TMF zonder reclame en zonder andere zever tussen de muziek.

Je kan inloggen met je last.fm account, dan zoekt listenr clips bij je favoriete muziek. Heb je geen last.fm account dan kan je een channel kiezen hierbij kan je zoeken op genre of artiest en krijg je vervolgens alle clips te zien van dat genre.

Wat is het voordeel tegenover een Youtube? Een mooie interface. Je hoeft zelf niet meer te zoeken, 1 keer een genre ingeven en laten spelen. Niet geheel onbelangrijk, je krijgt in theorie enkel kwalitiet te zien, de slechte clips worden eruit gefilterd. En het is volledig gratis!

Probeer het zelf: listenr.tv.

Een orderbevestiging hoeft niet altijd saai te zijn, zo kan het ook:

Dear Jens,

Thank you for ordering Zoomdoggle’s BuckyBalls. You did the right thing. I mean, not if you were planning on getting anything done the day they arrive, but if you’re the type who likes fun stuff, whiling away the hours, and magnets, BuckyBalls are buckets of fun.

One thing to know: BuckyBalls come with no instructions—”figuring ‘em out is part of the fun!”—but periodically we’ll be posting how-to’s to our blog, Zoomdoggle.com. Keep en eye out.

Last but not least, odds are your friends are going to want a set as soon as they see yours. So long as they don’t want to rub them against pacemakers or hand them to children (we’re included a complete set of warnings in your package, but some things you just can’t say enough), we figure any friend of yours is a friend of ours. Slip them product code “GetBucked.” That’ll give them 10% off and feel like they’ve just been high-fived by Santa. How fun is that?

I guess that’s all. We’ll be dropping them in the mail in 3-7 business days and sending them out USPS (You’ll get an email from us when Mr. Postman picks up your order.) U.S. order should take about 3-4 days from the time they are shipped and International orders about 6-10.

Hope you enjoy.

- Jakehimself

Ik had me voorgenomen deze keer niet teveel te bloggen over Nigeria, uiteindelijk is het hier toch maar altijd hetzelfde, maar na een uur heb ik hier al meer meegemaakt dan na een een week in België, en ik heb hier wat meer tijd, dus hier gaan we:

Zondagochtend om 4u s’ochtend de dingen gegroet en een doucheke gepakt, ik moest een uurtje later al op de luchthaven staan. Richting London, daar paar uur wachten, dan naar Lagos, Nigeria. Beetje moeilijkheden aan paspoortcontrole blabla valies zoeken en naar buiten. En daar staat dan de chauffeur zou dan een chauffeur moeten staan. Niet dus, maar het is Nigeria, dus niet panikeren, beetje wachten. En nog een beetje. En een beetje beginnen bellen naar den big chief hier om te vragen waar m’n chauffeur zit. Die mens viel spijtig genoeg wat uit de lucht, hij vroeg waar ik juist stond, aan de luchthaven, en verwachtte eigenlijk dat ik in België in m’n zetel zat op die moment. Blijkbaar was er nooit een bevestiging van m’n komst geweest en dus was er ook niets gepland, geen chauffeur, geen slaapplaats, geen vlucht de dag erna…

Een dikke twee uur en een pak dure telefoons later stond er dan toch een driver, het werd tijd, de luchthaven was onderhand gesloten en ik stond daar zo goed als alleen. Intussen had ik ook al zo’n oneindig keer gehoord, ‘you want taxi?’, ‘you need phonecall?’, ‘hello my friend’,…

Het had ook wel z’n voordelen, normaalgezien moet ik de dag erna om 5u alweer klaar staan voor de volgende vlucht, nu was het pas tegen een uur of 9, maar volgende keer mag er toch een driver staan.

Op naar de volgende avonturen!

Ja inderdaad nog eens een blogpost, een halve rant eigenlijk, hier gaan we.

Tegenwoordig is er een overvloed aan manieren om te communiceren, en met manieren bedoel ik niet via telefoon, via internet, maar bedoel ik dat je via telefoon kan smsen, mmsen, telefoneren, en via internet kan je msnen, ircen, mailen, twitteren, en dan zijn er nog Facebook en LinkedIn, en daar kan je dan ook weer een bericht sturen, iets op iemand z’n wall zetten, gewoon een bericht plaatsen, je kan comments achtelaten op blogs en Flickraccounts en…

Heel leuk om via al die kanalen info en vragen binnen te krijgen, maar ik wil de juiste vragen via het juiste kanaal krijgen. Wil je me iets relatief belangrijk laten weten kan dat via sms, wil je meteen antwoord bel dan. Wil je iets algemeen en onbelangrijk met me delen mag dat op Facebook, maar is het werkgerelateerd of belangrijk stuur dan een mail, en mail het zeker niet via Facebook. Er is tegenwoordig teveel info om alles te kunnen volgen, dus ga er vanuit dat niet alles gelezen wordt, gebruik dus voor belangrijke info de juiste kanalen.

Mensen hebben nog steeds problemen om op een correcte manier te mailen, wel de overvloed aan nieuwe kanalen om info te verspreiden helpen niet echt.

Niet die van mij, wel de vlucht van gisteren.

Wegens het vele verkeer in de stad hebben ze me opnieuw om 17u op de luchthaven gedropt voor de vlucht van 22u30. Dit in plaats van me nog enkele uren te laten rusten in het guesthouse in Lagos, vergezeld van een maaltijd. Geluk bij een ongeluk, want de check-in was al volop bezig en er stond een heel lange rij.

Ik sta nog wat te kijken waar ik juist moet zijn en er vraagt me iemand of ik vlucht van KLM moet hebben? Nee antwoord ik geheel naar waarheid. Lufthansa? Jep! De man neemt me mee en zegt dat hij me zal helpen, hij heeft een badge, dus zal wel bij de luchthaven horen zeker. Hij heeft er een uur overgedaan om me een ticket te bezorgen, maar in dat uur heeft niemand anders nog maar een voet verzetten, ik was dus best een gelukkig mens. Als dank gaf ik de man 1000 Naira, en hij wist meteen te vertellen dat het niet genoeg was, hij wou er nog 3000, hij moest nog mensen betalen. 2500 Naira later was hij tevreden. 3500 Naira is zo’n 17 euro, maar ik was wel zeker van een plaats op het vliegtuig, en het heeft me een halve dag wachten uitgespaard.