De naam van die andere persoon deed wel een belletje rinkelen. Ongeveer een jaar geleden is er eens iemand tegen de wagen van m’n mama gereden. Dit op een druk kruispunt, in het donker, en heel lichtjes. De mama wat in de war wou zich wat verder langs de kant zetten, maar wist niet echt wie de andere auto was en is dus maar doorgereden.
Die nacht (23u30) kreeg ik telefoon van de politie van Melle met de vraag of ik wist waar m’n moeder was. Een bizar uur om te bellen, maar ik had er geen idee van. De dag erna bleek dat de andere bestuurder naar de politie gegaan was om aangifte te doen, dit zodat haar zeker niets verweten zou kunnen worden. Geen probleem, mijn moeder ook naar de politie voor een verklaring.

Geen van beide wagens hadden schade, niemand wou klacht neerleggen tegen de andere, case closed. Of toch niet.

Vandaag op de politierechtbank eerst even staan praten met de twee advocaten van de verzekering van de tegenpartij. Blijkt dus dat de staat de tegenpartij en m’n mama wil vervolgen, m’n mama voor vluchtmisdrijf, de andere voor het niet tijdig kunnen remmen. In samenspraak met de advocaten waren we er snel uit dat we vrijspraak gingen vragen. Niemand legt iemand iets ten laste met uitzondering van de staat.
De rechter stemde hier gelukkig mee in. Echter bij het buitengaan wisten de advocaten nog te zeggen dat de procureur nog in beroep kan gaan binnen de 25 dagen, en dat de kans reëel is dat dit gebeurt.

Begrijpe wie begrijpe kan. Werk te weinig blijkbaar op de politierechtbank in Gent.

Ergens in 2004 hadden we samen al CR Solutions opgericht. Een halve hobby die wat serieuzer werd. Niet te serieus want dat bedrijfje is altijd relatief klein gebleven. Voor mij was dit m’n vaste job, voor Tijs en Jan een project in bijberoep. Zij hadden een vaste job bij een andere werkgever. Na enkele jaren ben een tweede project gestart op mezelf, Avocom. Intussen is CR Solutions blijven verder doen met het hosten van websites en ook af en toe ontwikkeling ervan. Met deze nieuwe uitdaging starten we opnieuw met ons drie, ditmaal onder de noemer SumoCoders. Ditmaal met wat meer ervaring, wat meer kapitaal en de zin en het plan er iets van te maken.

Tijs en Jan hebben beide hun job opgegeven om er zich meteen voltijds voor te smijten. We hebben onze intrek genomen in een kantoor in Gentbrugge en van daar gaan we de wereld veroveren.

Jan heeft het al perfect verwoord op zijn blog, we gaan onze bezighouden met zaken waar we echt goed in zijn:

• Advies over Web-Applicaties
• Goede Ideëenomzetten in volledig werkende applicaties
• Goede mobiele applicaties maken

Wij geloven er alvast in en afgaand op de vele positieve reacties totnogtoe jullie ook waarvoor dank!

Ik was vorig jaar reeds een school of twee afgegaan om te informeren naar een opleiding in avondonderwijs, maar ik zocht iets waar de nadruk op spreken ligt, niet op schrijven.  Blijkbaar doen veel scholen het omgekeerd. Een jaartje verder, en dit jaar moet het er toch echt van komen.

Ik zat onlangs met Dimitri samen en die opperde het idee om wat gelijkgestemden te vinden, een priveleraar in te huren, en de kosten te delen.  Met andere woorden, we zijn op zoek naar gelijkgestemden. Mensen die al doende Frans willen leren. Een vaste avond in de week wat zeveren tegen elkaar in het Frans met professionele begeleiding om ons op onze talrijke fouten te wijzen en ze te verbeteren.

Mensen die weet hebben van bestaande praatgroepen mogen zeker en vast ook reageren.

En nu mag u nog met het argument afkomen dat die betaalnetwerken het moeilijk hebben op piekmomenten zoals kerst, wel, wat mij betreft mogen ze de helft van het normale budget van zo’n verkiezingsdag investeren in de betaalnetwerken. Het is tenminste geen weggesmeten geld, maar iets dat dagdagelijks door heel veel belgen gebruikt wordt, en waar men dus alleen maar van kan profiteren.

De jongeman kijkt eens naar mij en doet een gebaar van ‘oeps, had ik niet gezien’. Hij stapt uit, kijkt niet naar zijn wagen of de andere wagen, z’n vriendin stapt uit en haalt een kruk uit de wagen. Ze loopt rond de wagen en geeft het aan de jongeman die op 1 been staat te wachten. Samen huppelen ze weg…

Ik had toen al zoiets van eigenlijk moet ik er iets op zeggen, en de ochtend erna had ik zin om terug te rijden en die mongool op te wachten. Ten eerste rij je niet tegen andere wagens, en ten tweede rij je niet als maar 1 voet naar behoren werkt, en al zeker niet als je vriendin naast je zit die wel twee behoorlijk functionerende voeten/benen heeft. Sommige mensen denken echt dat bumpers gemaakt zijn om te voelen dat je te ver zit. Daarom stel ik het volgende voor:

Elke straat heeft twee kanten, in plaats van alternerend parkeren gaan we het anders aanpakken. De ene kant is voor mensen die eigenlijk niet zo graag rijden, die hun wagen als een vervoersmiddel zien, en die mogen parkeren hoe ze willen. Tegen de borduur, op en over andere wagens, het maakt me niet uit, het is jullie eigen kant, have fun.

De andere kant is voor bestuurders die hun wagen wel graag zien, die graag met de wagen rijden, die bumpers zien als het einde en begin van hun wagen, en niet als iets om mee te botsen. Die zelf in de meest smalle plaats hun hand liever pletten dan de andere wagen te raken bij het openen van de deur als er een wagen naast hen staat. Die koude rillingen krijgen als ze nog maar het gevoel hebben dat hun velg even de borduur raakt. Mensen die als ze eens botsen evenveel inzitten met de andere als met hun wagen.

En denk nu niet dat je aan de ene kant enkel dure wagens zal zien, integendeel, al heb je een wrak van 17 jaar oud, zolang je maar respect hebt voor jou en de andere wagens.

Daar die actieve rol niet helemaal geworden is wat de bedoeling was, en om later problemen met geld te vermijden had ik hem gevraagd of ik hem mocht uitkopen. In eerste instantie was het de bedoeling z’n aantal aandelen terug te brengen, of een andere tweede aandeelhouder te zoeken, maar een BVBA met maar 1 aandeelhouder is automatisch een eenpersoons-BVBA. Daar dit niet echt nadelen heeft hebben we dan maar hiervoor gekozen momenteel.

Daarnet een hapje gaan eten met de papa, het contract ondertekend waarin hij z’n aandelen verkoopt, en hem een pak poen gegeven.  Toen we bij de rekening aankwamen vroeg ik hem of ik deze nu moet betalen omdat ik aandelen gekocht heeft, of hij omdat hij net een mooie duit verdiend had? Het contract was echter duidelijk en stipuleert dat ik alle kosten op mij neem, dus heb ik nog maar wat extra geld uitgegeven vandaag.

Bij de oprichting was ik ook bij m’n andere ouder gaan aankloppen. De mama had me een paar duizend euro geleend om een deel van de  oprichtingskosten te kunnen betalen. Bij deze is die schuld ook volledig afgelost.

Ik ben vandaag even een schuldenvrij man, en Avocom is volledig van mij. Ik heb ook geen geld meer, maar wel een broodrooster die zorgt dat oud droog brood weer wat smakelijker wordt.

De chauffeur was achteruit gereden, zag me staan, op de remmen, en is wat blijven glijden over de sneeuw.

Resultaat: Spiegel eraf, blutsen in m’n wielkas en wat scharten op m’n deur.

Papieren ingevuld, telefoontje naar verzekeringsmakelaar, een halve week wachten en we hebben alweer een spiegel. In een camionette zonder ruiten zijn die dingen best handig. Nu nog even afwachten met deze vervelende periode op een expertise, en dan kan de rest hersteld worden.

Gisteren op het feestje van Barcamp Gent 3 had ik na de tweede cocktail, zoals het een goed chauffeur betaamt, besloten niet meer naar huis te rijden (dat liet me meteen ook toe er nog wat te drinken). Een overnachting bij Tys later ben ik opgestaan om samen met de rest van België te ontdekken dat er een mooi pak sneeuw lag. Het initele plan was om met het openbare vervoer terug naar m’n auto in Gent  te raken, maar met het sneeuwtapijt was de kans op niet rijdende bussen groot.

In de gang kwam ik iemand z’n papa tegen, die me wist te vertellen dat hij naar de Blaarmeersen moest, en dat dat met z’n 4×4 helemaal geen probleem ging zijn. Ik greep m’n kans en vroeg of hij me eventueel aan de Sint-Michiels parking kon afzetten. Het zou mij een wandeling door de sneeuw en de kans op het niet komen van de bussen besparen. Maar dat ging niet, het was 20 voor 10 en hij moest om 10u aan de Blaarmeersen staan, wat ‘helemaal de andere kant is’.

Een gemiste kans voor een goeie daad noem ik zoiets.

Blij dat De Lijn me niet in de steek gelaten heeft deze ochtend, de tram was mooi op tijd.

• Een niet gekuiste bril: als brildrager zie je dit niet, maar andere mensen begrijpen niet dat je nog iets kan zien. Volgens mij kijken wij tussen het vuil.
• Een snel gekuiste bril: snel eens met t-shirt de bril kuisen, en je hebt weer het gevoel dat je een stuk beter ziet.
• Een goed gekuiste bril: je neemt een goed doekje, beasemt de bril of gebruikt zo’n brillenbadgedoe, je hebt zoiets van amai, da was precies tijd.
• Een door de optieker gekuiste bril: elke keer als je daar binnen gaat nemen ze je bril mee voor een halve minuut ofzo, doen wat magic en tada je bent jaloers want wil ook weten hoe ze zoiets doen. Stomme optieker.
• Een nieuwe bril: jah hier kan gewoon niets aan tippen hé, je ziet niet alleen weer alles wat beter, je ziet ook meer en anders en…
• Geen bril: de wereld is 1 grote vlek.

Een hele poos geleden had ik wat krasjes op een van m’n brilglazen bemerkt. Niet wat maar eigenlijk een hele boel klein krasjes. Ik was al eens langs de optieker geweest met de vraag of dit wel normaal is, bij mijn weten had ik die niet zelf veroorzaakt. Hij kon hem opsturen maar dan was ik hem even kwijt, geen optie dus.

Een hele poos later was het tweede glas ook gekrast, en had ik al maanden het gevoel dat ik minder goed zag. Ik dus m’n ogen eens laten uitmeten, en die gaven een even slecht resultaat als vorige keer. De sterkte van de glazen die ik had waren dus goed, de krasjes waren vermoedelijk de reden van het verminderde zicht.

Vandaag dan heb ik m’n nieuwe bril in ontvangst genomen, en het waren de krasjes! Bij een nieuwe bril zie je vaak weer wat scherper omdat je sterkere glazen hebt, maar nu met dezelfde glazen is het verschil ook enorm, en ik zie alles helderder, zeker schermen en alles wat licht geeft. Ik zou zelf durven zeggen dat ik een half-jaar te lang gewacht heb met een nieuwe bril. Volgende keer dus iets sneller naar de optieker!

Oh en wat spijtig is, die heldere wereld die ik vandaag ervaar is morgen weer vergeten. Een mens went snel, en binnen twee dagen loop ik met de niet gekuiste bril rond dus dan is het al helemaal terug bij af.

Hmm, die mens weet dat ik vanalles met computers doe, de nieuwe systemen zijn meer elektronisch neem ik aan, dus als hij mij al niet in staat acht om er snel mee weg te zijn dan krijg ik toch wel wat schrik.

Ik had m’n schrik overwonnen en was niet van plan hem op voorhand te bellen, maar ik moest er voor iets anders zijn en na m’n afspraak vroeg ik dan toch maar of ik nu echt een opleiding nodig had. De bedoeling is dat nu alles via de automaat verloopt, er is wel een infopunt, met een echte mens, maar eigenlijk hoor je dat niet te gebruiken. Goed, ik had drie geldopnames van de rekening van Avocom te doen. Met het nieuwe systeem gaat dit zo: je maakt een afspraak, de bediende boekt de afnames, je laat hem/haar weten in wat voor coupures je het geld wil krijgen, het muntgeld geven ze je zo mee, en voor de briefjes moet je naar de automaat. Op je afschriften krijg je dan geen drie afnames, maar twee, eentje voor het enkelgeld en een voor de briefjes, de drie mededelingen staan half bij de afname van de briefjes.

Nu moet u weten, een boekhouding is sowieso al een verwarrende bedoening, als ze dan ook nog eens afnames in twee gaan splitsen en toch koppelen met beperkte mededeling, dan hoeft het voor mij niet meer, dan ga ik wel naar een ander kantoor.

Voor stortingen trouwens hetzelfde verhaal, de briefjes doe je via de automaat, het muntgeld via het loket, en dit koppelen ze dan aan je eerdere storting.

Niets tegen techniek en vooruitgang, maar het moet wel z’n nut hebben. Hier is het de bedoeling dat er minder bediendes nodig zijn voor de klanten die simpele handelingen komen doen, en ze zo een betere ondersteuning kunnen bieden voor de klanten die op gesprek komen en dergelijke.