Yet another blog!

En nu mag u nog met het argument afkomen dat die betaalnetwerken het moeilijk hebben op piekmomenten zoals kerst, wel, wat mij betreft mogen ze de helft van het normale budget van zo’n verkiezingsdag investeren in de betaalnetwerken. Het is tenminste geen weggesmeten geld, maar iets dat dagdagelijks door heel veel belgen gebruikt wordt, en waar men dus alleen maar van kan profiteren.

Enkele dagen terug stond ik aan een nachtwinkel in Gent buiten te wachten. Voor de nachtwinkel een heel mooie ruime parkeerplaats. Een jongeman maakt er gebruik van, en wanneer hij goed staat, zet hij de wagen nog even in z’n achteruit, geeft teveel gas, en botst (te hard) tegen de wagen die achter hem staat.

De jongeman kijkt eens naar mij en doet een gebaar van ‘oeps, had ik niet gezien’. Hij stapt uit, kijkt niet naar zijn wagen of de andere wagen, z’n vriendin stapt uit en haalt een kruk uit de wagen. Ze loopt rond de wagen en geeft het aan de jongeman die op 1 been staat te wachten. Samen huppelen ze weg…

Ik had toen al zoiets van eigenlijk moet ik er iets op zeggen, en de ochtend erna had ik zin om terug te rijden en die mongool op te wachten. Ten eerste rij je niet tegen andere wagens, en ten tweede rij je niet als maar 1 voet naar behoren werkt, en al zeker niet als je vriendin naast je zit die wel twee behoorlijk functionerende voeten/benen heeft. Sommige mensen denken echt dat bumpers gemaakt zijn om te voelen dat je te ver zit. Daarom stel ik het volgende voor:

Elke straat heeft twee kanten, in plaats van alternerend parkeren gaan we het anders aanpakken. De ene kant is voor mensen die eigenlijk niet zo graag rijden, die hun wagen als een vervoersmiddel zien, en die mogen parkeren hoe ze willen. Tegen de borduur, op en over andere wagens, het maakt me niet uit, het is jullie eigen kant, have fun.

De andere kant is voor bestuurders die hun wagen wel graag zien, die graag met de wagen rijden, die bumpers zien als het einde en begin van hun wagen, en niet als iets om mee te botsen. Die zelf in de meest smalle plaats hun hand liever pletten dan de andere wagen te raken bij het openen van de deur als er een wagen naast hen staat. Die koude rillingen krijgen als ze nog maar het gevoel hebben dat hun velg even de borduur raakt. Mensen die als ze eens botsen evenveel inzitten met de andere als met hun wagen.

En denk nu niet dat je aan de ene kant enkel dure wagens zal zien, integendeel, al heb je een wrak van 17 jaar oud, zolang je maar respect hebt voor jou en de andere wagens.

Of toch een beetje. Bij de oprichting van Avocom ging ik er vanuit dat je voor een BVBA met twee moest zijn. Ik ben maar één persoon, dus had ik de papa gevraagd tweede aandeelhouder te zijn. Naast het aandeelhouder zijn was het plan ook dat hij een actieve rol zou spelen in de zaak.

Daar die actieve rol niet helemaal geworden is wat de bedoeling was, en om later problemen met geld te vermijden had ik hem gevraagd of ik hem mocht uitkopen. In eerste instantie was het de bedoeling z’n aantal aandelen terug te brengen, of een andere tweede aandeelhouder te zoeken, maar een BVBA met maar 1 aandeelhouder is automatisch een eenpersoons-BVBA. Daar dit niet echt nadelen heeft hebben we dan maar hiervoor gekozen momenteel.

Daarnet een hapje gaan eten met de papa, het contract ondertekend waarin hij z’n aandelen verkoopt, en hem een pak poen gegeven.  Toen we bij de rekening aankwamen vroeg ik hem of ik deze nu moet betalen omdat ik aandelen gekocht heeft, of hij omdat hij net een mooie duit verdiend had? Het contract was echter duidelijk en stipuleert dat ik alle kosten op mij neem, dus heb ik nog maar wat extra geld uitgegeven vandaag.

Bij de oprichting was ik ook bij m’n andere ouder gaan aankloppen. De mama had me een paar duizend euro geleend om een deel van de  oprichtingskosten te kunnen betalen. Bij deze is die schuld ook volledig afgelost.

Ik ben vandaag even een schuldenvrij man, en Avocom is volledig van mij. Ik heb ook geen geld meer, maar wel een broodrooster die zorgt dat oud droog brood weer wat smakelijker wordt.

Voor mij was Barcamp Ghent vorige week niet zo goed begonnen. Er moesten s’ochtends nog wat boodschappen gebeuren voor Barcamp, dus was ik al wat aan de late kant. Snel vooraan geparkeerd en naar binnen om wat mensen te zoeken om m’n camionette te helpen legen. Bij het teruglopen zag ik voor het IBBT twee mannen van Van Gansewinkel staan, de vuilkar. Toen ik toekwam stond er iemand in de weg dus konden ze met hun camion niet door, en ik dacht dat die persoon er nog steeds stond, of iemand anders in de weg stond. En er stond inderdaad iemand in de weg, ik. Spijtig genoeg had het niet veel zin meer om me te verzetten want ze waren er al tegen gereden.

De chauffeur was achteruit gereden, zag me staan, op de remmen, en is wat blijven glijden over de sneeuw.

Resultaat: Spiegel eraf, blutsen in m’n wielkas en wat scharten op m’n deur.

Papieren ingevuld, telefoontje naar verzekeringsmakelaar, een halve week wachten en we hebben alweer een spiegel. In een camionette zonder ruiten zijn die dingen best handig. Nu nog even afwachten met deze vervelende periode op een expertise, en dan kan de rest hersteld worden.

Vandaag heeft een niet nader genoemd individu z’n kans gemist om een goeie daad te doen.

Gisteren op het feestje van Barcamp Gent 3 had ik na de tweede cocktail, zoals het een goed chauffeur betaamt, besloten niet meer naar huis te rijden (dat liet me meteen ook toe er nog wat te drinken). Een overnachting bij Tys later ben ik opgestaan om samen met de rest van België te ontdekken dat er een mooi pak sneeuw lag. Het initele plan was om met het openbare vervoer terug naar m’n auto in Gent  te raken, maar met het sneeuwtapijt was de kans op niet rijdende bussen groot.

In de gang kwam ik iemand z’n papa tegen, die me wist te vertellen dat hij naar de Blaarmeersen moest, en dat dat met z’n 4×4 helemaal geen probleem ging zijn. Ik greep m’n kans en vroeg of hij me eventueel aan de Sint-Michiels parking kon afzetten. Het zou mij een wandeling door de sneeuw en de kans op het niet komen van de bussen besparen. Maar dat ging niet, het was 20 voor 10 en hij moest om 10u aan de Blaarmeersen staan, wat ‘helemaal de andere kant is’.

Een gemiste kans voor een goeie daad noem ik zoiets.

Blij dat De Lijn me niet in de steek gelaten heeft deze ochtend, de tram was mooi op tijd.

Ik heb sinds zonet een nieuwe bril, en dat is heugelijk nieuws. Als niet-brillendrager snapt u zoiets niet, maar dit is hoe een brillendrager z’n leven eruit ziet:

• Een niet gekuiste bril: als brildrager zie je dit niet, maar andere mensen begrijpen niet dat je nog iets kan zien. Volgens mij kijken wij tussen het vuil.
• Een snel gekuiste bril: snel eens met t-shirt de bril kuisen, en je hebt weer het gevoel dat je een stuk beter ziet.
• Een goed gekuiste bril: je neemt een goed doekje, beasemt de bril of gebruikt zo’n brillenbadgedoe, je hebt zoiets van amai, da was precies tijd.
• Een door de optieker gekuiste bril: elke keer als je daar binnen gaat nemen ze je bril mee voor een halve minuut ofzo, doen wat magic en tada je bent jaloers want wil ook weten hoe ze zoiets doen. Stomme optieker.
• Een nieuwe bril: jah hier kan gewoon niets aan tippen hé, je ziet niet alleen weer alles wat beter, je ziet ook meer en anders en…
• Geen bril: de wereld is 1 grote vlek.

Een hele poos geleden had ik wat krasjes op een van m’n brilglazen bemerkt. Niet wat maar eigenlijk een hele boel klein krasjes. Ik was al eens langs de optieker geweest met de vraag of dit wel normaal is, bij mijn weten had ik die niet zelf veroorzaakt. Hij kon hem opsturen maar dan was ik hem even kwijt, geen optie dus.

Een hele poos later was het tweede glas ook gekrast, en had ik al maanden het gevoel dat ik minder goed zag. Ik dus m’n ogen eens laten uitmeten, en die gaven een even slecht resultaat als vorige keer. De sterkte van de glazen die ik had waren dus goed, de krasjes waren vermoedelijk de reden van het verminderde zicht.

Vandaag dan heb ik m’n nieuwe bril in ontvangst genomen, en het waren de krasjes! Bij een nieuwe bril zie je vaak weer wat scherper omdat je sterkere glazen hebt, maar nu met dezelfde glazen is het verschil ook enorm, en ik zie alles helderder, zeker schermen en alles wat licht geeft. Ik zou zelf durven zeggen dat ik een half-jaar te lang gewacht heb met een nieuwe bril. Volgende keer dus iets sneller naar de optieker!

Oh en wat spijtig is, die heldere wereld die ik vandaag ervaar is morgen weer vergeten. Een mens went snel, en binnen twee dagen loop ik met de niet gekuiste bril rond dus dan is het al helemaal terug bij af.

Een week of twee geleden kreeg ik telefoon van m’n contact bij de lokale bank. Ze zijn er al een jaartje aan het werken, die werkzaamheden zijn intussen afgerond, en ze hebben een nieuwe manier van werken. Of ik de volgende keer ik kwam storten of geld opnemen een seintje kon geven zodat hij me de nodige uitleg kon geven.

Hmm, die mens weet dat ik vanalles met computers doe, de nieuwe systemen zijn meer elektronisch neem ik aan, dus als hij mij al niet in staat acht om er snel mee weg te zijn dan krijg ik toch wel wat schrik.

Ik had m’n schrik overwonnen en was niet van plan hem op voorhand te bellen, maar ik moest er voor iets anders zijn en na m’n afspraak vroeg ik dan toch maar of ik nu echt een opleiding nodig had. De bedoeling is dat nu alles via de automaat verloopt, er is wel een infopunt, met een echte mens, maar eigenlijk hoor je dat niet te gebruiken. Goed, ik had drie geldopnames van de rekening van Avocom te doen. Met het nieuwe systeem gaat dit zo: je maakt een afspraak, de bediende boekt de afnames, je laat hem/haar weten in wat voor coupures je het geld wil krijgen, het muntgeld geven ze je zo mee, en voor de briefjes moet je naar de automaat. Op je afschriften krijg je dan geen drie afnames, maar twee, eentje voor het enkelgeld en een voor de briefjes, de drie mededelingen staan half bij de afname van de briefjes.

Nu moet u weten, een boekhouding is sowieso al een verwarrende bedoening, als ze dan ook nog eens afnames in twee gaan splitsen en toch koppelen met beperkte mededeling, dan hoeft het voor mij niet meer, dan ga ik wel naar een ander kantoor.

Voor stortingen trouwens hetzelfde verhaal, de briefjes doe je via de automaat, het muntgeld via het loket, en dit koppelen ze dan aan je eerdere storting.

Niets tegen techniek en vooruitgang, maar het moet wel z’n nut hebben. Hier is het de bedoeling dat er minder bediendes nodig zijn voor de klanten die simpele handelingen komen doen, en ze zo een betere ondersteuning kunnen bieden voor de klanten die op gesprek komen en dergelijke.

Op de internationale luchthaven in Lagos was ik aan de klap geraakt met twee expats. Een man uit Houston en een uit Engeland denk ik. Ik vroeg hen hoe lang ze hier al vertoeven? 30 jaar antwoordde de man uit Houston me. Even ervoor had ik wat flarden van een gesprek over overvallen gehoord dus ik vroeg hem of hij al eens overvallen was? Begon hij me daar uit te lachen in m’n gezicht, dat hij de tel al niet meer kon bijhouden. Toen hij vroeg hoelang ik in Nigeria gezeten had begon hij me opnieuw uit te lachen, 3 keer 10 dagen zag hij als toerisme aan. Tot ik zei dat ik die 10 dagen doorbreng in de Delta regio, daar waar de oliebedrijven zitten, daar waar de kidnappingen zijn, en dan met name in Warri, toen had hij opeens al wat meer respect. Dus volgende keer stel ik me zo voor: ‘Hallo, ik ben Jens en heb net 10 dagen Warri overleefd’.

Al een week smacht ik hier naar wat zon. Het is hier aangenaam weer, lekker warm, soms wat zon, en de eerste dagen ook wat regen. Maar echt warm kan je het niet noemen, ik zorg vb dat m’n slaapkamer s’avonds fris staat, maar daarna zet ik de airco uit voor de nacht.

Het helpt ook niet dat ik hele dag in een koude ‘serverroom’ zit. Als ik even buiten mag loop ik dan ook nooit in de schaduw maar in de zon.

Vandaag dan is m’n wens uitgekomen, de zon schijnt al hele dag en het is warm, te warm. TE FUCKING WARM! Als ik nu even buiten loop ben ik blij dat ik weer in m’n geaircoded serverroom mag kruipen. Als je paar meter wandelt begin je te zweten.

Het is ook nooit goed hé.

Vorige keer is het eten me hier nogal slecht gevallen. Een beetje ziek geworden en van die dingen. Heb toen de meeste tijd in een questhouse doorgebracht waar ik alleen zat, maar waar ik wel telkens een goed bord eten kreeg. Maar de combinatie eten wat de pot schaft en moeilijke eter is niet altijd ideaal.

Deze keer ging me dit niet overkomen. De helft van m’n valies was gevuld met materiaal voor hier, de andere helft met koeken, snoepen, en zelf van die pasta -waar-je-wat-warm-water-bij-giet-en-tadaaa-dingen.

De eerste dag, in het guesthouse in Lagos heb ik het eten overgeslaan. Het was al vrij laat, en ze wisten niet dat ik ging komen die wie weet wat ze me gingen voorschotelen. De dag erna, was ik pas tegen de middag aangekomen in Sapele en werd ik meteen afgezet bij de project manager hier, de belg Theo, en vanaf dan geen klagen over voedsel, integendeel, de kilo’s komen er mooi bij.

S’ochtends een normaal ontbijt,  vers geperst fruitsap, soms eens een eitje van de kippen uit de hof, kaas, confituur, salami,…

S’middags is er totnogtoe altijd verse soep geweest met iets bij. Een slaatje en wat brood, een minipizzaachtig iets,… en erna bij de koffie wat zelfgebakken wafels.

S’avonds al elke dag een voorgerechtje gehad en een lekkere hoofdschotel, gebraad, kip met frietjes,… En erna nog een dessertje.

Thuis moet ik zelf m’n potje koken en moet het wat vooruit gaan, dus ik klaag hier niet deze keer wat het eten betreft