Yet another blog!

Deze week ben ik zoals velen naar het autosalon geweest. Niet om zomaar wat naar auto’s te kijken, binnenkort moet er een nieuwe bestelwagen aangekocht worden voor Avocom, dus het was het ideale moment. Zeker aangezien deze editie de editie voor bedrijvenswagens is. Er stonden naast normale bestelwagens ook een heel pak wagens omgebouwd naar lichte vracht. Op zich was het niet iets waar ik in eerste instantie voor kwam, maar er was dan toch een betaalbare wagen omgebouwd tot lichte vracht met een grote koffer als eindresultaat weer ik interesse in had. Ik ga met de verkoper gaan praten voor een offerte, en na tien minuten praten over opties vraag ik hem om prijs te maken voor de wagen zoals hij daar syaay met een bepaald optiepakket. Krijg ik als antwoord dat dat niet gaat. Ze verkopen die wagen niet echt. De wagen die er stond is enkel gehomologeerd als personenwagen. Ik kon hem wel door de dealer laten aanpassen en zelf laten homologeren, maar zoiets duurt lang en kost wel wat extra uiteraard.

De reden? Om op het autosalon te mogen staan moet een bepaald percentage bedrijfswagens zijn. Aangezien ze er niet genoeg hadden hebben ze er dan maar wat uitgevonden. Vraag me nu af hoeveel wagens ik gezien heb die eigenlijk niet te koop zijn?

Onlangs vroeg de mama mij of ik met haar mee kon gaan naar de politierechtbank vandaag. Ze had een brief gekregen via een deurwaarder dat ze moest verschijnen. Er stond een naam in van iemand die nog moest verschijnen, maar hoe of wat, was niet duidelijk.

De naam van die andere persoon deed wel een belletje rinkelen. Ongeveer een jaar geleden is er eens iemand tegen de wagen van m’n mama gereden. Dit op een druk kruispunt, in het donker, en heel lichtjes. De mama wat in de war wou zich wat verder langs de kant zetten, maar wist niet echt wie de andere auto was en is dus maar doorgereden.
Die nacht (23u30) kreeg ik telefoon van de politie van Melle met de vraag of ik wist waar m’n moeder was. Een bizar uur om te bellen, maar ik had er geen idee van. De dag erna bleek dat de andere bestuurder naar de politie gegaan was om aangifte te doen, dit zodat haar zeker niets verweten zou kunnen worden. Geen probleem, mijn moeder ook naar de politie voor een verklaring.

Geen van beide wagens hadden schade, niemand wou klacht neerleggen tegen de andere, case closed. Of toch niet.

Vandaag op de politierechtbank eerst even staan praten met de twee advocaten van de verzekering van de tegenpartij. Blijkt dus dat de staat de tegenpartij en m’n mama wil vervolgen, m’n mama voor vluchtmisdrijf, de andere voor het niet tijdig kunnen remmen. In samenspraak met de advocaten waren we er snel uit dat we vrijspraak gingen vragen. Niemand legt iemand iets ten laste met uitzondering van de staat.
De rechter stemde hier gelukkig mee in. Echter bij het buitengaan wisten de advocaten nog te zeggen dat de procureur nog in beroep kan gaan binnen de 25 dagen, en dat de kans reëel is dat dit gebeurt.

Begrijpe wie begrijpe kan. Werk te weinig blijkbaar op de politierechtbank in Gent.