Yet another blog!

Niet die van mij, wel de vlucht van gisteren.

Wegens het vele verkeer in de stad hebben ze me opnieuw om 17u op de luchthaven gedropt voor de vlucht van 22u30. Dit in plaats van me nog enkele uren te laten rusten in het guesthouse in Lagos, vergezeld van een maaltijd. Geluk bij een ongeluk, want de check-in was al volop bezig en er stond een heel lange rij.

Ik sta nog wat te kijken waar ik juist moet zijn en er vraagt me iemand of ik vlucht van KLM moet hebben? Nee antwoord ik geheel naar waarheid. Lufthansa? Jep! De man neemt me mee en zegt dat hij me zal helpen, hij heeft een badge, dus zal wel bij de luchthaven horen zeker. Hij heeft er een uur overgedaan om me een ticket te bezorgen, maar in dat uur heeft niemand anders nog maar een voet verzetten, ik was dus best een gelukkig mens. Als dank gaf ik de man 1000 Naira, en hij wist meteen te vertellen dat het niet genoeg was, hij wou er nog 3000, hij moest nog mensen betalen. 2500 Naira later was hij tevreden. 3500 Naira is zo’n 17 euro, maar ik was wel zeker van een plaats op het vliegtuig, en het heeft me een halve dag wachten uitgespaard.

M’n laatste dagen in Nigeria zijn me niet zo goed bevallen. Vrijdag na het ontbijt begon m’n maag wat op te spelen. S’middags toch wat gegeten, maar geen verbetering op komst.

Het was de laatste werkdag hier, en alles was gedaan, dus me rustig gehouden en op tijd afgerond. Rond 17u was ik al in het guesthouse en heb ik vriendelijk nee gezegd tegen een maaltijd. Na wat series kijken ben ik tegen 20u al in m’n bed gekropen, met hoofdpijn, maagpijn, oorpijn, spierpijn, you name it. Een probleem, ik en vroeg slapen gaat niet samen, dus om 12u15 was ik klaarwakker, nog steeds even ziek spijtig genoeg. Na een uurtje rondlopen en in de zetel liggen, dan toch weer in bed gekropen met een lading dafalgans. Na nog een uurtje woelen dan toch nog even kunnen slapen. Rond 6u deze ochtend een tweede keer klaarwakker en geen poging meer ondernomen om nog te slapen. Ik ken mezelf, zou me alleen maar liggen ergeren omdat het niet lukt te slapen.

Al was ik intussen iets beter, toch opnieuw bedankt voor het ontbijt. In de plaats nog een lading imodium en wat water. Om twee uur deze middag wordt ik opgepikt voor de reis terug, zo’n 19 à 20u later zou ik weer thuis moeten zijn. Naar de reis zelf kijk ik niet uit, naar het in m’n eigen zetel ziek kunnen zijn dan weer wel.

*update*

Zit intussen op de luchthaven, te wachten op de vlucht naar Frankfurt, nu ook pas even weer internet. Niet zo heel ziek meer, alleen de maag heeft nog geen zin om normaal te doen. Niet ideaal om 7u op een vliegtuig te zitten, maar we overleven het wel. Hopelijk lukt het om wat te slapen.