Yet another blog!

Nog maar net terug in België en al geen zin meer in bloggen. Daar is vrije tijd dooie tijd, in te vullen met lezen, filmpje kijken of staren naar iets. Als ik al internet heb ik tussen het surfen van de ene naar de andere website tijd genoeg om een volledige blogpost op te stellen. Hier is vrije tijd tijd die door tig dingen opgevuld kan worden, en dan staat bloggen niet meteen op de eerste plaats, maar we gaan toch proberen.

In Nigeria was ik blij met m’n ticket en was ik op m’n gemak aan het wachten op het vertrekken van de vlucht. Klein uur voor vertrek wandel ik richting gate en zet ik me daar nog wat te lezen.

Bitter weinig volk aan die gate, om 5 voor vertrek nog steeds bitter weinig volk. Maar ik zit er niet alleen, er zitten nog een tien-tal mensen voor die vlucht. Er passeert iemand van Lufthansa en ik vraag of er een delay is ofzo? Jep een uur zo blijkt. Ik zucht eens en verzamel m’n boel om op het gemak naar de andere terminal te wandelen op zoek naar wat voedesel en internet. Ik passeer een scherm met de vluchten op, en kijk nog eens voor alle zekerheid, en zie m’n vlucht bij een andere gate staan. Met de eerdere problemen van de gecancelde vlucht de dag ervoor ging ik er van uit dat dit voor een andere vlucht was. Voor alle zekerheid ging ik toch maar eens gaan kijken, en idd het was wel degelijk mijn vlucht. Ze stonden zo goed als op me te wachten, ik was net niet de laatste om in te checken. Hier ga je van check-in naar vliegtuig, daar van check-in naar een andere zaal om nog wat te wachten. Het zat er behoorlijk vol maar ik heb toch nog een plaatsje kunnen bemachtigen. Na even is er een aankondiging van iets en begint opeens iedereen daar te roepen en te doen, chaos. Het heeft even geduurd eer ik te horen kreeg wat er aan de hand was, maar het was een banale delay. Ik vreesde al voor een cancel.

Blijkt dat ze op het vliegtuig van Ankara aan het wachten waren, dit vliegtuig had alle bevoorrading mee, dekens, kussens, hoofdtelefoons, maar ook eten, drank,…

Omdat de meeste mensen er al van de dag ervoor an het wachten waren, en weer heel wat mensen hun aansluitende vlucht gingen missen is dan toch besloten te vertrekken zonder de bevoorrading. Een beetje spijtig, want ik had intussen wel honger, maar was al blij dat we in de lucht hingen. Ik had geen zin om nog een dag te blijven.

Gedurende de vlucht dacht ik nog op tijd te landen in Frankfurt voor m’n vlucht naar Brussel, echter door het tijdsverschil is m’n vlucht geland wanneer de andere vertrok. Een wachtrij en een nieuw ticket later kon ik met een paar uur vertraging dan toch naar Brussel vertrekken.

Het deed deugd om weer in m’n eigen zetel te kunnen zitten.

Mensen vragen me wel eens waarom ik steeds iemand zoek om me op te halen op de luchthaven, en niet met de trein kom?

Wel er is een simpele reden voor, en laat ik beginnen met uit te leggen hoe de laatste rit verlopen is, van het guesthouse naar de luchthaven:

De wagen komt toe, de bediende in het huis en de chauffeur vechten om m’n bagage in de koffer te mogen plaatsen. De policeofficer zegt vriendelijk goeiedag, en ik neem achteraan plaats in de geaircode wagen. De bediende groet me met sir. Zo’n viertal andere bediende salueren en zeggen goodbye op weg naar de poort. Achter me zie ik nog een wagen van de firma en ik vraag waarom ze ons volgen. Blijkt dat er in die wagen nog een policeofficer zit. Ik kan alleen maar veronderstellen dat ze de achterbank voor mij alleen willen laten dus een extra wagen en extra driver gebruiken voor die tweede policeofficer. En dan moet je weten dat die tweede een busje was met twee banken achteraan en ik dus zeker niet naast iemand had moeten zitten. Toegekomen op de luchthaven opnieuw een klein gevecht, en die mannen wachten allemaal een dik uur tot ik veilig en wel in de lucht hang om zelf te vertrekken. En dit op een zaterdag.

Ik hoop dat je begrijpt dat ik niet zomaar kan thuis komen, m’n koffer zelf op een trein kan sleuren, in een overvolle trein moet zitten die waarschijnlijk vertraging heeft enz…

Ik moet wat acclimatiseren, en daarom zoek ik iemand die me komt ophalen, iemand die braaf in de inkomsthal staat te wachten en me vriendelijk begroet en vraagt of ik een goeie reis gehad heb. Ik mag wat kortaf zijn want heb er een nachtvlucht opzitten, toch doe ik alsof ik wat moe ben en laat ze dus m’n bagage dragen. Aangekomen aan de wagen zet ik me achteraan, ‘ben nog wat moe, ga wat proberen slapen’, ik vraag of de muziek wat stiller kan en de airco wat harder. Acclimatiseren, de dag erna moet ik weer zelf rijden, zelf de korstjes van m’n boterham snijden, m’n eigen bed opmaken enz. Allemaal zo erg niet, maar lkiever geen te bruuske overgang.

Voor alle veiligheid ga ik deze post shedulen voor morgenvroeg 9u, en hopen dat ik geen vertraging heb. Volgende keer zoek ik dan wel iemand die m’n blog niet leest.

Niet die van mij, wel de vlucht van gisteren.

Wegens het vele verkeer in de stad hebben ze me opnieuw om 17u op de luchthaven gedropt voor de vlucht van 22u30. Dit in plaats van me nog enkele uren te laten rusten in het guesthouse in Lagos, vergezeld van een maaltijd. Geluk bij een ongeluk, want de check-in was al volop bezig en er stond een heel lange rij.

Ik sta nog wat te kijken waar ik juist moet zijn en er vraagt me iemand of ik vlucht van KLM moet hebben? Nee antwoord ik geheel naar waarheid. Lufthansa? Jep! De man neemt me mee en zegt dat hij me zal helpen, hij heeft een badge, dus zal wel bij de luchthaven horen zeker. Hij heeft er een uur overgedaan om me een ticket te bezorgen, maar in dat uur heeft niemand anders nog maar een voet verzetten, ik was dus best een gelukkig mens. Als dank gaf ik de man 1000 Naira, en hij wist meteen te vertellen dat het niet genoeg was, hij wou er nog 3000, hij moest nog mensen betalen. 2500 Naira later was hij tevreden. 3500 Naira is zo’n 17 euro, maar ik was wel zeker van een plaats op het vliegtuig, en het heeft me een halve dag wachten uitgespaard.

M’n laatste dagen in Nigeria zijn me niet zo goed bevallen. Vrijdag na het ontbijt begon m’n maag wat op te spelen. S’middags toch wat gegeten, maar geen verbetering op komst.

Het was de laatste werkdag hier, en alles was gedaan, dus me rustig gehouden en op tijd afgerond. Rond 17u was ik al in het guesthouse en heb ik vriendelijk nee gezegd tegen een maaltijd. Na wat series kijken ben ik tegen 20u al in m’n bed gekropen, met hoofdpijn, maagpijn, oorpijn, spierpijn, you name it. Een probleem, ik en vroeg slapen gaat niet samen, dus om 12u15 was ik klaarwakker, nog steeds even ziek spijtig genoeg. Na een uurtje rondlopen en in de zetel liggen, dan toch weer in bed gekropen met een lading dafalgans. Na nog een uurtje woelen dan toch nog even kunnen slapen. Rond 6u deze ochtend een tweede keer klaarwakker en geen poging meer ondernomen om nog te slapen. Ik ken mezelf, zou me alleen maar liggen ergeren omdat het niet lukt te slapen.

Al was ik intussen iets beter, toch opnieuw bedankt voor het ontbijt. In de plaats nog een lading imodium en wat water. Om twee uur deze middag wordt ik opgepikt voor de reis terug, zo’n 19 à 20u later zou ik weer thuis moeten zijn. Naar de reis zelf kijk ik niet uit, naar het in m’n eigen zetel ziek kunnen zijn dan weer wel.

*update*

Zit intussen op de luchthaven, te wachten op de vlucht naar Frankfurt, nu ook pas even weer internet. Niet zo heel ziek meer, alleen de maag heeft nog geen zin om normaal te doen. Niet ideaal om 7u op een vliegtuig te zitten, maar we overleven het wel. Hopelijk lukt het om wat te slapen.

M’n foto’s van begin deze week lijken verloren. Niet terug te vinden op m’n toestel. Vervelend, want dan heb ik ook geen foto’s voor bij m’n blogpost over hun autoversiering en tagging. In de staat waar ik nu zit doen ze dit namelijk niet echt. Maar een paar 100KM verder maar toch een wereld van verschil.
In de eerste staat waar ik zat is er veel criminaliteit, vandaar ook heel veel politie, en het taggen van alles was los zit of losgemaakt kan worden. Daar mocht ik ook zonder politie van en naar hotel, weliswaar met de wagen maar dus enkel met chauffeur. In de staat waar ik nu zit is er minder criminaliteit, dus is het ook niet nodig om alles te taggen. Wat ze hier dan wel weer leuk vinden is kidnapping, vandaar dat er steeds een flik m’n handje mag vasthouden tijdens de rit naar het hotel.
Soms heeft die flik (mopol) ook wel z’n voordelen, tijdens de rit van Enugu naar Sapele heb je om de 20KM ofzo, een roadblock. Wat banden en boomstammen die de weg blokkeren, en politie die iedereen doet stoppen. Als je politie bijhebt zoals ik mag je meteen door, heb je geen politie bij dan kijken ze naar je gezicht. Zie je er eerlijk uit dan laten ze je door, zie je er gevaarlijk uit dan mag je langs de kant. Dat is althans wat de politie in m’n wagen me wist te vertellen.
Wat ook best indrukwekkend was tijdens de rit was een geldtransport. Bij ons rijdt er een jeep voor en een achter, als je ze tegenkomt op autostrade durven ze wel eens wat duwen, maar niet meer dan dat.
Hier eigenlijk hetzelfde verhaal, een jeep voor en achter met dat verschil dat ze niet duwen maar stampen, en tsjokvol politie zitten. Een open jeep met 8 man in met machineguns die heel nerveus rondrijden. Ga je niet snel genoeg opzij krijg je letterlijk een machinegun door de ruit geduwd. Een beetje nadat ze ons voorbijgestoken hadden waren ze bij de bank waar ze moesten zijn, en de politie in onze wagen begon half te panikeren van stop, niet voorbijsteken, wachten tot ze gedaan hebben. Dus op een paar 100m afstand stond iedereen stil, braaf te wachten, en stond er een klein leger op de weg tot het geld in/uitgeladen was.
Toen ik vroeg waarom ze met zoveel waren was de reden dat de communicatie hier nogal slecht is. Als er bij ons iets zou gebeuren heb je binnen de x minuten een paar helicopters en 100 flikken op de plaats van de misdaad. Hier niet, dus komen ze preventief maar met voldoende. Alleszins zag het er heel overtuigend uit, en had ik ook het gevoel dat als je te dicht kwam, met goede of slechte intenties, je het niet meer zou navertellen.

Tijdens het schrijven van deze post is het hier trouwens beginnen regen, dus is er ook geen internet meer. Als ik terug ben beloof ik een volledige week niet te zagen over Telenet

Alles draait vrij goed in deze fabriek, dus morgenvoormiddag misschien nog een halve dag werken en dan een paar vliegtuigen nemen op weg naar huis.  Internet werkt niet in het guesthouse, dus zal tot zondag zonder worden, gelukkig heb ik nog een Humo en wat boeken.

De stroom valt hier regelmatig uit mede daar er niet genoeg productie is om iedereen van stroom te voorzien, en dus kiezen ze wie er wanneer stroom krijgt. Allemaal goed en wel, maar moesten ze hier eens wat letten op hun verbruik hebben ze een overschot waarmee de rest van de wereld zou toekomen.
Ik verblijf momenteel in het guesthouse. Dit is zo’n beetje een ruime villa van formaat. Ik zit hier helemaal alleen, en alleen voor mij staat hier al minstens sinds deze ochtend het volgende aan:
6 airco’s, 3 grote ventilatoren en alle lichten. Verder staan er 2 koelkasten en 1 grote diepvriezer (allemaal zo goed als leeg te draaien), twee warmwaterboilers, een circulatiepomp voor het zwembad en nog wat kleine zaken zoals TV, sattelietontvanger enz. Ze wisten niet wanneer ik toekwam, dus veel kans dat dit al van gisteravond draait, of zelf dat dit altijd draait.
Wat er deze avond nog aan stond, is een waterkoker zodat er morgen warm water is voor koffie of thee. Dit zou een hele nacht aangestaan hebben en het personeel zal hier morgenvroeg toch al veel te vroeg staan om me een eitje te bakken, tijd genoeg dus om dan water op te warmen dat ik niet eens wens.
Ik ben zelf verre van iemand die correct omgaat met energie, maar ik ben wel zo opgevoed om overal lichten uit te doen, en niet al teveel energie onnodig te verspillen. Alleszins als je ziet wat er hier verloren gaat aan energie is het ledje van m’n TV dat nu hoogstwaarschijnlijk thuis aan het branden is nogal verwaarloosbaar. En minstens even erg, ik hoor al hele avond de alternator draaien dus de stroom die nodig is vandaag kost drie keer meer dan dat ze via het net komt, en is waarschijnlijk een stuk vervuilender. Mijn ecologischevoetafdrukofzoietsshit is sinds vandaag verdriedubbeld vrees ik.
En het is hier eigenlijk overal zo, in de hotelkamers vb staat de airco een hele dag aan, goed wetende dat de meeste mensen pas s’avonds toekomen. Oké toegegeven, een warme kamer is niet prettig, en zo’n kamer is niet op 5min afgekoeld maar toch.

Gisteren maar weinig interessant meegemaakt, ontbijten, werken, lunchen, werken, aan de bar hangen, dineren, slapen. That’s about it.
Het blijft wel een ervaring om zo een trip te kunnen maken, als je de wereld eens wil zien dan mag je Afrika zeker niet overslaan. Ik zou er intussen al even over kunnen vertellen, maar je moet het gezien hebben om het echt te vatten. Zo ging ik er vroeger vanuit dat als ik het op National Geographic gezien had ik wel wist hoe het ergens in elkaar zat, maar niets is minder waar.
Vandaag dan heel vroeg vertrokken naar de volgende fabriek in Sapele. Een chauffeur en een stoere flik vooraan, en ikzelf met een andere stoere flik achteraan. Een rit van net geen 4u, en ook al is het maar zitten toch best vermoeiend. Al heb ik geen klagen, de chauffeur die ging vandaag nog terugrijden ook.
En dan moet je weten dat die mens om 7u al aan het hotel stond, eerst twee andere mensen naar de fabriek gereden heeft, met mij naar Sapele gereden is, nog gaat terug rijden, en hij zal waarschijnlijk die twee belgen daar nog eens naar het hotel mogen terugvoeren ook. En aan pauzes om het uur doen ze hier niet, halverwege een minuut langs de kant voor een pee-break en dat is het.
Dit keer geen hotel, wel het guesthouse waar ik blijkbaar alleen zit.
Ook gezien dat er een mooi zwembad is waarin ik een duik ga proberen nemen. In het vorige hotel mocht je s’ochtends en na 7u s’avonds niet zwemmen, en spijtig genoeg nooit op tijd terug geweest om dus een duik te kunnen nemen.

Deze middag kennis gemaakt met de twee andere buitenlanders, het blijken inderdaad belgen te zijn, en ze spreken zelf nederlands. Kan niet beter zijn.
Ze komen hier een uitbreiding installeren op de huidige noodgeneratoren. Al is noodgenerator een verkeerd woord. Die dingen worden hier dagelijks gebruikt, sommige fabrieken rekenen zelf niet meer op het stroomnet en werken continu op generatoren.
Heb met die mensen gegeten en eens gevraagd waarom de stroomvoorziening hier zo slecht is, en is eigenlijk heel simpel:
Enerzijds is er niet genoeg productie voor heel Nigeria, dus krijgt iedereen soms wat energie. En ten tweede zijn er gewoon heel veel bedrijven die er baat bij hebben dat het zo blijft, generatoren verkopen hier als zoete broodjes en er hangt hier aan ongeveer elk toestel een UPS. Moest ik APC zijn of een andere fabrikant ik zou het ook zo willen houden.
Het hotel is trouwens een ander dan de vorige keer en ziet er best oké uit. Het is op het eerste zicht zelf een echt hotel te noemen, een bar, een gym, iets wat op een zwembad trekt, deuren met een kaart ipv een sleutel,… Straks eens echt de kamer binnengaan en zien of het daar ook in orde is. Denk nu niet dat alles daarmee in orde is, zo is de stroom er tijdens het maal ook twee keer uitgegaan, het blijft Nigeria.

Ik was het niet van plan, maar de papa had zo lief gevraagd of hij mijn capriolen in Nigeria ging kunnen volgen via m’n blog, dus bij deze. Misschien zet het me aan weer wat tijd vrij te maken en wat meer te bloggen.
Maandagochtend alvast veel te vroeg vertrokken richting Zaventem. Vliegtuig vertrok om 7u15, er twee uur op voorhand zijn, in Brussel geraken, you can do the math. Van Zaventem eerst een korte vlucht naar Duitsland, Dusseldorf. Een kutluchthaven. Moest er een kleine drie uur wachten, spijtig genoeg nergens plaats om op je gemak te zitten, en ook nergens een stopcontact om de laptop op te laden.
Wel heel goedkoop internet, 8 euro voor een uur, maar als je je laptop niet kan opladen heb je er weinig aan.
Van Dusseldorf dan op een veel te saaie vlucht naar Lagos. Even weinig plaats als anders, even crappy food als de vorige keer, wel een iets nieuwer en dus ook stiller toestel wat wel aangenaam was.
Op zo lange afstandsvluchten is er meestal een scherm waar je naar series/films kan kijken, zo ook deze keer. Wel spijtig, er waren maar een 6-tal films en een stuk of 10 afleveringen van series. Als je wat pech hebt heb je het meeste al gezien, en op 13 u (heen en terug) heb je het ding dus leeggekeken.
Toekomen in Lagos was dan weer wel aangenamer dan vorige keer. Vorige keer was een beetje een schok, warm, vuil, bedelende mensen, allemaal zwarten, een heel negatief beeld. Deze keer voelde het heel normaal aan en veel minder erg
Wel even paniek daar ik de persoon die me moest opwachten niet meteen vond, stond die mens buiten in de regen op me te wachten, daar waar ik net niet gaan zoeken ben.

Inderdaad regen, het is hier een beetje het regenseizoen, en het viel met bakken uit de lucht, aangekomen aan de auto was ik doorweekt. Mede door de regen hebben we ook 2,5u gedaan om de 10KM naar het guesthouse te overbruggen. Daar toegekomen een bord eten gekregen en een heel lekkere appeltaart, en een duik in het zwembad. Ze keken wel wat raar toen ik vroeg of ik in het donker en in de regen mocht zwemmen, maar dat heb ik me niet aangetrokken.
Deze morgen dan veel te vroeg vertrokken voor een binnenlandse vlucht naar Enugu waar de eerste fabriek is die ik moest bezoeken. Veel te vroeg, en een uur vroeger dan nodig, want blijkbaar is hier een tijdsverschil.
Vorige keer was dit niet zo, dus was ik wel wat in de war, heeft iets met dat stom zomeruur te maken dat wij gebruiken.
Verder hier goed ontvangen, en blijkbaar zitten er nog wat belgen of minstens buitenlanders in het hotel die ik zo meteen ga ontmoeten om te lunchen.
Smakelijk.