Yet another blog!

Op dit eigenste moment ben ik op weg van Sapele naar… (geen idee eigenlijk) een andere vestiging van de klant in Nigeria. Een rit van een dikke 4 uur en dit lijkt me een geschikt moment om het even over het verkeer te hebben in Nigeria. Dat het helemaal anders is dan in ons belgenlandje kan je wellicht al raden. Hoe anders?
Wel er wordt meer rechts dan links voorbijgestoken. Je mag zo snel rijden als je wil, zolang je auto maar meekan en het ‘veilig’ is. Richtingaanwijzers gebruiken is niet meteen noodzakelijk maar ook niet verboden. Wat wel aan te raden valt is het gebruik van de tromper.
DIe gebruiken ze om aan te geven dat ze iemand gaan inhalen, gebruiken ze ook in de bochten, om tegenliggers te verwittigen. Eigenlijk gebruiken ze de tromper zo goed als altijd en zouden ze hem beter vastkleven. ‘s’nachts wordt de tromper trouwens bijgestaan door het trekken met de farens.
Langs de andere kant voelt het niet aan als onveilig. De eerste rit was wat wennen, een oude rammelige wagen, donker en ik moest nog even wennen aan de manier van rijden. De andere dagen heb ik me compleet op m’n gemak gevoeld met deze alternatieve manier van rijden.
Tot vandaag, een slechte weg een een jonge chauffeur die nogal aggresief rijdt.
Wat de wegen betreft zijn deze best oké. Hetgeen erop ligt is ies anders. (zonet voorbij een gekantelde vrachtwagen gelegen die er precies al een tijd ligt)
Wat je hier zoals tegenkomt op de baan:
- een berg zand in het midden van een rijstrook
- veel vrachtwagens en auto’s die op een rijstrook in panne staan
- vrachtwagens die aan 10 KM per uur rijden
- een kraampje waar ze iets verkopen in het midden van de baan

- gewoon vuil in het midden en waar iedereen rond rijdt
- …

En hiertussen laveren auto’s vrachtwagens en heel veel moto’s, allemaal aan een verschillende snelheid en elkaar intussen langs alle kanten voorbij aan het steken.

Kortom, zolang de chauffeur niet te agressief is komt alles wel goed, en elk wrak waarvan de tromper nog werkt wordt beschouwt als een goede wagen.

Als er hier al werkloosheid zou zijn doen ze alvast hard hun best om er iets aan te doen. Iedereen die hier iets of wat betekent heeft een assistent. Indien de job belangrijk genoeg is heeft die vervolgens zijn eigen assistent. En je moet echt niet veel voorstellen om een assistent te hebben.
Op de plaats waar ik zit zijn er geen twee IT-ers, maar een IT-er en zijn assistent. En deze laatste spreekt zijn baas ook aan met ‘sir’. Toen ik in de hoofstad opgehaald werd aan het vliegveld, was er iemand die me op de luchthaven tegemoet moest komen, en deze bracht me dan naar de uitgang, alwaar mijn chauffeur stond. Echter stopt het hier niet, m’n chauffeur was niet van plan zelf te rijden, hij had zijn eigen chauffeur mee.
Of nog dit, elke keer ik weg wil van het terrein, vb terug naar het hotel, dan staat er een chauffeur klaar maar gaan we eerst nog even wat security gaan halen. Ingehuurde politie om ons te begeleiden. En zo lopen er 10 rond om het domein te beschermen en blanken rond te voeren.

Verder loopt hier ook gewoon veel volk gewoon wat rond te lummelen. Elke keer ik buiten komen zitten er wel enkele mensen gewoon nee te kijken, en over heel het terrein liggen, hangen en zitten er mensen te rusten, de hele dag door.

In den beginne is het wat wennen, maar het went snel. Gisteren had ik aan m’n chauffeur doorgegeven dat hij tegen 6u klaar mocht staan, ik zou dan terug keren naar het hotel. Tegen 6u had ik nog wat werk en ging ik de chauffeur dus verwittigen dat het wat later zal zijn, m’n collega IT-er keek me aan en wees me erop dat dat niet nodig is, ‘he’ll wait’. Ben hem uit beleefdheid toch maar gaan verwittigen. Maar deze ochtend toen ik vertrok uit het lokale hotel had ik toch veel zin gewoon naar beneden te gaan en de rijke blanke uit te hangen en iemand te bevelen m’n bagage uit de kamer te halen. Zelf zonder lift heb ik het dan toch maar zelf gedaan.

Eerste wat ik doe als ik terug ben in België is een eind proberen maken aan de werkloosheid. Ik huur een fulltime tuinman in voor de 6 vierkante meter gras, neem een chauffeur in dienst en iemand om m’n wagen proper te houden.
Zorg dat er wat volk rondloopt just in case I need someone, misschien nog een kok en iemand om op te dienen? En misschien enkele bodyguards?

Intussen al dag 4 in Nigeria en all going very well.
In belgië erger ik me er aan als de stroom even uit ligt. Na een uur loop ik er de muren van op en denk dat het nooit meer goed komt en ik de rest van m’n leven analoog zal moeten doorbrengen. In nigeria gaan ze rustiger om met zo’n zaken.
De stroom valt hier een kleine tien keer per dag uit. Meestal maar enkele minuten, maximum voor een uurtje. Verdomd onhandig zou je denken maar de Nigerianen zijn voorbereid. Wanneer de stroom uitvalt zit je een minuut in het donker, en dan schieten de generatoren in gang die het overnemen.
Je ziet dan aan de tv’s die weer aanspringen maar geen signaal vinden dat je op het generator netwerk zit en niet op de normale stroom. Wanneer de normale stroom hersteld is moeten ze uiteraard weer overschakelen. In België zou je dit niet merken, hier schakelen ze de generator uit, zit je weer een halve minuut in het donker, en wordt er overgschakeld op het gewone net.

De (meeste) mensen thuis hebben geen generatoren, maar gelukkig in het hotel wel en op het bedrijf waar ik zit ook. Hier hebben we trouwens ook UPS’en, dus als de stroom uitvalt bljven de servers en pc’s wel werken.DIt is trouwens de eerste plaats die ik tegenkomen waar UPS’en echt nuttig gebruikt worden. Ze zien hier af en zijn hun geld echt waard.

En de stroompannes zijn niet iets lokaal, momenteel zit ik in Sapele, Delta state, maar toen ik in Lagos zat wat een grootstad is vermoed ik, waren daar ook problemen met de stroom. Zelf in het sjieke hotel.

Maar ik kijk er al niet meer vanop. Alleen nog onhandig als je aan het eten bent, of net door een donkere gang wandelt.

Niet ik, de broer. Hij is zondag samen met z’n vriendin voor een half jaar naar Zuid-Afrika vertrokken. De eerste foto’s zijn binnen en ik vrees dat hij weing heimwee zal hebben naar het belgische weer.

Volgende week vertrek ik zelf richting Nigeria, ik hoop op dezelfde weersomstandigheden en een vergelijkbaar uitzicht.  Spijtig genoeg ga ik om te werken en maar tien dagen, bij m’n broer is het plan 6 maanden zo weinig mogelijk doen.