De blog nog eens bovenhalen om een rant neer te pennen.

Zoals de allerte lezer zich wellicht nog herinnert hebben we met Avocom een project lopen op Brussels Airport. Voor de minder allerte en nieuwe lezers had ik het toen over de tijd die je verliest om ergens te raken op de luchthaven. Daar we deze week een vrij groot project op te leveren hebben waar een pak nieuwe hardware aan te pas komt, had ik gevraagd om met de wagen tot aan het punt te mogen rijden waar de hardware moest komen. Anders hadden we een 4 à 5 keer over en weer moeten lopen, en dit aan een uur per keer, reken zelf maar uit.

Vandaag de levering en ik had me goed voorbereid, had o.a. de camionette van vriend Bart geleend om vlot en in één keer in Brussel te raken. Nog niet goed en wel vertrokken of ik kwam terecht in de ‘monsterfile’ van de week. Een goeie start dus.

Een saaie poos later, aangekomen in Brussel, moest ik op zoek naar ‘de wachtpost’, en men had me uitgelegd als je van de autostrade komt naar links, en recht tegenover een frietkot moet je zijn. Na een halfuur rondrijden en zoeken heb ik uiteindelijk gevonden waar ik moest zijn: Je neemt een afrit voor Brussels Airport, gaat aan het rond punt naar rechts, en op het einde van die straat ga je weer rechtsaf. geen schrik hebben, daar staan inderdaad slagbomen maar die gaan automatisch openen (had ik dit nu op voorhand geweten hé), rij dan nog een KM of twee rechtdoor, en je komt inderdaad een frietkot tegen. Ga daar naar links, rij nog een KM verder en je bent waar je moet zijn Jens. Makkelijk toch, autostrade af en dan recht tegenover het frietkot hé. Ah ze hadden me als tip ook nog meegegeven dat het naast een gebouw van DHL is, spijtig genoeg heb je in heel Zaventem om de 500m een gebouw van DHL :s.

Aan de wachtpost aangekomen kreeg ik na een half-uur te horen dat ik met m’n badge niet binnen mag en dus toch alles tevoet zal mogen doen. Zevenennegentig telefoons en nog een uur later mag ik dan toch binnen! Yeah eindelijk, de beproeving zit erop. Ik volg mooi de ‘follow me’, een wagen waar een lichtkrant op staat met ‘follow me’, het moet niet altijd ingewikkeld zijn :)

Opeens stopt de man en draait zich, ik vraag hem of het hier is dat ik moet zijn en hij mompelt iets waaruit ik afleid dat hij enkel Frans spreekt en me niet begrijpt. Ik ga er maar vanuit dat ik daar moet zijn en vraag hem dus maar wat ik moet doen om terug te keren. Een zin met meer haar op dan op onderstaande man later, krijg ik te horen dat ik maar moet bellen als ik terug wil.

En weg is meneer, sta ik daar in het midden van de tarmac moederziel alleen, lichtjes te huilen. Ik verman me, ga ergens een deur binnen en merk al snel dat het eenrichtingsverkeer is en ik dus enkel nog naar boven raak. Na wat zoeken kom ik terecht waar ik moet zijn, nu nog terug naar m’n camionette om te lossen, al is dat een ander paar mouwen. Ik raak tot op een meter van de camionette, spijtig genoeg zit er glas tussen. Na wat navragen en bellen naar allerlei nummers krijg ik te horen dat ik helemaal niet alleen mag rondlopen waar ik ben. Na te vragen wat ik dan wel moet doen is het antwoord, ‘jah dat weet ik ook niet’. Op de vraag of ik dan maar op m’n eentje wat verder zal zoeken naar een oplossing is het antwoord, ‘ja is een goed idee’ :s.

Na nog wat omzwervingen heb ik een security guard gevonden die na het opbellen van wat superieuren toestemming krijgt om een deur te openen voor me.  Einde beproeving? Nog niet helemaal, daarna heb ik moeten wachten op sleutels, en nog wat wachten op de klant, en opnieuw wat wachten om de sleutel weer af te geven, en…

Ik heb meer gewacht op een dag dan dat ik in m’n hele leven eigenlijk wil wachten. Ik heb geen geduld, ik wil eigenlijk nergens wachten. Kutdag, kutluchthaven, kutverkeer, kut-Jens-die-dacht-geen-Humo-nodig-te-hebben-vandaag, kutwachten,…