Yet another blog!

Vandaag was ik uitgenodigd bij de papa, ze zijn een jaar getrouwd, en er was iets met een paashaas. Daar aangekomen verontschuldigde ik me voor het te laat zijn, ik vertelde dat we in een sneeuwstorm verzeild geraakt waren en dus wat trager hebben moeten rijden.

En hier ligt het probleem, de papa wilde me niet geloven. Ik had zelf getuigen en nog niet. Ik geef toe, het storm gedeelte was wat overdreven, maar hij wilde zelf niet geloven dat het sneeuwde tout court.

Dus bij deze, beste papa, hieronder de bewijzen.

Een gekwetste en teleurgestelde zoon, als zelf uw eigen vader u niet meer op uw woord gelooft…

Alledrie hebben we altijd een broskopke gehad. Tot m’n broer enkele jaren terug zijn haar liet groeien. Tot vandaag that is. Ik kwam binnen en zag dit liggen in de badkamer.

En dit is het hoofd waar het vroeger opstond:

Zal weer ff wennen worden :s

Ik schreef hier al wat neer over m’n avonturen als kandidaat-spermadonor, maar hierbij wat meer info.

Na het lezen van een artikel op Gentblogt waarbij melding gemaakt werd van een tekort aan spermadonoren, kwam het meteen bij me op om me hier kandidaat voor te stellen. Ik heb (voorlopig) zelf geen kinderwens, maar dan dient het toch voor iets.

Na wat getwijfel gebeld naar het nr 09 332 21 41 van de dienst andrologie UZ Gent. De persoon aan de lijn geeft je wat info en maakt meteen een afspraak.

De procedure is zo dat je twee maal een staal gaat geven die ze testen of het wel voldoende kwalitatief is, en of het ingevroren en ontdooit kan worden. Na deze twee keer heb je een onderhoud met de dokter die je dan wat vragen stelt over jezelf en je famillie. Ze gaan voornamelijk op zoek naar erfelijke ziektes. Hierna wordt wat bloed getrokken en getest en dan kan je aan het echte doneren beginnen.

Zo ver ben ik echter niet geraakt. M’n sperma was in orde, maar vanwege een lichte vorm van astma mocht ik niet verder gaan. Maar misschien kan ik via deze post toch wat mensen aanzetten de stap ook te zetten.

Meer info kan je vinden op de infertiliteit website van het UZ Gent.

Dienst andrologie, ergens op de zesde verdieping. Een beetje onwennig bel ik aan. De verpleegster van dienst weet waarvoor ik kom en stelt me kort enkele vragen. Ik krijg een identificatienummer, 08KD28. Ze geeft me een potje en vraagt me om haar te volgen. Best een knap kind, maar omdat ze het waarschijnlijk elke dag te horen krijgt vraag ik maar niet of ze komt helpen. Ze troont me mee naar een verduisterd kamertje. Eerst eens plassen zegt ze nog, en toont dat de deur op slot kan. Aan de muur wat vergeelde lingeriefoto’s van Ann Van Elsen. Op het tafeltje een pak papieren doekjes en een stapel magazines. Een beduimelde playboy, een P, en nog wat magazines van in de jaren stillekes. Verder staat er een stoel en een zetel. Het raam staat open en ik hoor buiten wat auto’s rijden, mensen roepen, kinderen spelen. Verder is het er stil. Een klein kwartiertje, zonder de magazines. Ze zagen er al iets teveel gebruikt uit dus ben ik er wijzelijk afgebleven.

Opnieuw bellen om terug binnen te raken op de juiste dienst. Loop ik daar met m’n gevuld potje door de gang. Wanneer ik het neerzet vraagt ze of ik niet gemorst heb -nee- en ze maakt meteen een afspraak voor de volgende keer.

Twee keer moet je dit doen, ze vriezen wat in, ontdooien het weer en tellen ook.

Vandaag was D-day, afspraak met de dokter. Hij stelt me meteen gerust door te melden dat alles in orde is en de procedure verder kan gaan. Het vervolg bestaat in een boel vragen over mij en m’n familie. Heb ik al ooit bloedtransfusies gehad of een seksueel overdraagbare ziekte? Iemand met een open rug of hazelip in de familie? Mongooltjes? Iemand doof of blind of… Hoeveel pintjes ik per dag drink? Ik rook niet, drink niet, neem geen medicijnen en ook geen drugs. Alles ziet er goed uit.

Of toch niet, ik heb een lichte vorm van astma waar ik een paar maanden per jaar last van heb. En dit is voldoende om geen spermadonor te mogen worden.

Een liftrit later sta ik weer beneden en kijk ik wat verdwaasd rond, dit was het dan ofzo?

Dit blog.

Dringend tijd voor google ads me dunkt.

Gisteren was ik er wat te moe voor, maar er is weer energie genoeg om even wat frustraties van me af te schrijven. Ik heb zowiezo al iets tegen mensen en als ik met enkele honderden van die mensen in een ruimte zit is het nog wat erger, en als ze dan nog eens irritant doen…

Zoals u intussen weet was ik aanwezig op Humo’s Pop Poll, ik stond daar zo ergens in het Sportpaleis te Antwerpen helemaal in het midden. Voor ons stond een groepje met ne kerel die om de een of andere reden een meter breed was en twee meter hoog. Op zich kan die persoon daar weinig aan doen, dus nam ik het hem ook niet kwalijk dat hij zo goed als het hele eerste deel voor m’n neus gestaan heeft.

Wat ik hem dan weer wel kwalijk neem is het volgende: na de pauze hadden we ons een paar meter dichter naar het podium gezet en hadden we een heel goed zicht op het podium met geen veel te lange of brede mensen voor ons. Tot het tweede deel vijf minuten bezig was, ik krijg een por van Tys en zie dat hetzelfde groepjes als daarstraks zich een weg baant onze richting uit, om zich naast, tussen en voor ons te plaatsen.

We stonden in het middenplein, daar zijn geen genummerde plaatsen of niets, het zijn staanplaatsen, ga ergens anders gaan staan! In iemand anders zijn zicht! Ga in iemand anders zijn nek staan hijgen! Ga weg!!!! En ik weet dat ik al eens durf overdrijven, maar dit was geen toeval.

Ah en nog even dit voor de volgende keer, waar dan ook, mensen die zo ongelooflijk belachelijk hard lachen om domme dingen… Nee dank u, stoort ook. Lachen als het grappig is kan nog net.

Dit ging de titel zijn van m’n blogpost over Humo’s Pop Poll, maar ik moet eigenlijk een andere zoeken. Ik had gedacht dat Lien helemaal niet naakt ging gaan, maar niets was minder waar. Stel u nu niet voor dat we allemaal eens mogen voelen hebben, of dat ze daar een halfuur naakt staan ronddraaien heeft. Het was een filmpje, dat tegen morgenvroeg waarschijnlijk wel al op youtube te vinden zal zijn, waarin we een glimp mochten opvangen van de volledige naakte voorkant van Lien. Niets om spontaan van klaar te komen, of te denken dat u iets gemist heeft.

Maar er was niet alleen Lien natuurlijk, er was De Laatste Showband die het geheel op gepaste tijde van muziek verzorgde, er was Guy en Lien voor de presentatie, en natuurlijk een deel van de winnaars en heel wat muziek.

Wie wat en hoe, daarvoor is mijn geheugen te slecht, wel kan ik u meedelen dat het deel na de pauze beter was, en dat het voor herhaling vatbaar is, maar zeker niet elk jaar.

De uitgebreide versie van deze post zal u trouwens in de volgende Humo vinden, echter niet door mij geschreven.

De zoektocht naar een goed facturatiesysteem is zo goed als ten einde. Na al die jaren zijn Tys en Jan er eindelijk zelf aan begonnen, en vandaag zijn de eerste facturen vertrokken.

En ook al is het systeem grondig getest, meteen kwamen er wat extra foutjes aan het licht. Niets erg, er worden geen miljoenen teveel gefactureerd, hier en daar wat schoonheidsfoutjes.

Jan beweert trouwens onfeilbaar te zijn, maar er zullen nog wel foutjes in zitten. Moest je dus een factuur krijgen van CR Solutions en je denkt dat er iets fout is, aarzel dan zeker niet om contact op te nemen.

Een tijdje terug zag ik in Ter Zake een reportage van de Verbeke foundation, en vandaag is het er van gekomen er ook eens naartoe te trekken.

Wat is nu de Verbeke Foundation? Wel, de heer Verbeke had vroeger een transport bedrijf en verzamelde kunst. Hij heeft z’n bedrijf verkocht en op en van het terrein een museum gemaakt.

Het leuke eraan is dat er voor ieder wat wils is, er is een groot deel buiten, een deel binnen, een deel levend, een deel dood. Zowel schilderijen als foto’s als collage’s als groot als klein, lelijk, mooi, afzichtelijk, ontroerend,…

Persoonlijk kon ik het deel in de serres en buiten het best smaken, maar zeker een aanrader, en bij een ander thema in het najaar is de kans groot dat we nog eens terugkeren.

Meer info op hun website, en voor de prijs van 8 euro moet je het zeker niet laten.

Komende maandag is het Humo’s Pop Poll de Luxe, en het zat wel in mijn hoofd om eens te gaan, maar effectief tickets kopen is er niet van gekomen.

Maar vandaag kreeg ik een mailtje in de bus van nicht Jelle die kaarten heeft gewonnen maar niet kan gaan. Spijtig voor haar, maar leuk voor mij want ik krijg ze

Vandaag en minstens nog tot maandag is ze de beste nicht die ik heb. Bedankt!