Ik had gehoopt op een meer spannende uitkomst. Laat ik dus twee versies doen, een spannende versie, en de waarheid, aan u om uit te maken welke je verkiest.
Na navraag bij de chauffeur bleek dat hij het pakje wel degelijk op nr 67 afgeleverd had, echter daar wist niemand van iets. En nog steeds, ik ken geen Maria. Omdat het toch wel een vrij kostenlijk pakje was heeft men de chauffeur gevraagd terug te keren naar dat adres en ook aan mij gevraagd om daar aanwezig te zijn. De chauffeur komt recht naar nr 67, het juiste adres. Echter hij herkent niemand van de aanwezigen. De vrouw die getekend heeft voor het pakje is niet aanwezig. Hij beschrijft een wat oudere vrouw, lange grijze haren en met maar 1 arm. Een Maria met maar 1 arm? Zo ken ik er al helemaal geen. Na wat gepalaver besluiten we om aangifte te doen bij de politie. Op het moment dat we naar de chauffeur z’n bestelwagen wandelen, een Mercedes Sprinter, met verlengde wielbasis, elektrisch inklapbare spiegels en een achteruitrijcamera, hoor ik hem opeens roepen. ‘Daar! Dat is ze! Dat is ze!’ Ik zie nog net een voorbijfietsende vrouw, met maar 1 arm, verschrikt achter zich kijken en een tandje bijsteken. Veel zin had dat laatste niet. De Mercedes Sprinter van de chauffeur was er een uit 2009, een 3-liter V6 met 180 PK en op de koop toe licht geladen. Van een echte achtervolging konden we dus niet spreken. Enkele huizen verder hadden we ze al ingehaald. Na wat vragen waarop de een-armige dame bits reageerde besloten we om de politie erbij te halen. De chauffeur was er zeker van dat zij het was, en ze was verdacht, ze had tenslotte maar 1 arm, zo lopen er niet veel rond.
Lang verhaal kort, de politie heeft een mini-onderzoekje ingesteld, en zij was inderdaad de persoon die getekend had voor het pakje. Haar huis lag trouwens vol met pakjes. Ze had er een ‘hobby’ van gemaakt om samen met haar man pakjes te stelen in en rond Merelbeke. Beide waren werkloos, hadden een invaliditeitsuitkering (haar man had geen benen) en een een tijd terug besloten ze de verveling tegen te gaan met hun nieuwe hobby.
Zij ging op pad met de fiets, op zoek naar adressen waar er regelmatig pakjes afgeleverd werden. Als er niemand thuis was ging ze er vervolgens zelf gaan staan wachten tot er een levering was die ze kon aftekenen. Eens afgetekend gaf ze een seintje aan haar man, die haar dan kwam halen met de wagen. Een aangepast model van een Fiat Fiorino Qubo, de man had tenslotte geen benen. Eens thuisgekomen vlogen de pakjes op een grote hoop, ze deden ze zelf niet open. De kick was genoeg blijkbaar.
Ik verwacht nog een uitnodiging van de burgemeester voor een kleine huldiging op het gemeentehuis als bedanking voor het weer iets veiliger maken van Merelbeke. Maar beste burgervader, als je dit zou lezen, dit is helemaal niet nodig, ik ben al blij dat ik m’n pakje terug hebben, en al die andere mensen gelukkig heb kunnen maken waarvan de pakjes ook gestolen waren. (het mag natuurlijk altijd, liefst niet aanstaande donderdag, andere dagen lukken meestal wel)
—————-
En dan nu de spannende versie:
De chauffeur had het pakje niet geleverd op het adres op de bestelbon, maar wel op m’n standaard leveradres. Dit stond niet op de bestelbon, maar die chauffeur levert voor een andere leverancier van me ook op dat adres, en het zal uit gewoonte geweest zijn. Ik weet nog steeds niet wie Maria is. En op dat leveradres had ik al gevraagd of er iets geleverd was, maar het pakje stond in het atelier, dus de dame aan de telefoon zal niet geweten hebben dat er iets stond.
Eind goed al goed!